sfabrykowany

co robić? wskrzeszać. kogo? wszystkich William S Burroughs

2011-06-18T05:26:00.000-07:00

pepperminta

2011-03-12T07:04:00.000-08:00

Jestem Peperminta. Tu zostałam urodzona. Babcia mówiła, że rodzimy się zawsze w odpowiednim momencie. Jestem chyba typem marchewki. Coś wam pokażę. Od babci wiem jak można hipnotyzować kolorami. Na naszej rogówce mamy czopki odbierające kolory – niebieski, czerwony i zielony. Te czopki trzeba pobudzić. To rodzaj masażu oka. Jeśli znajdziemy właściwą kombinację, będziemy mogli pokonać lęk.

wiedza jaką się tu przekazuje ma już tyle lat ile wy wszyscy razem.

2011-03-12T06:43:00.000-08:00

jak opanować grę na organkach w 5 minut (remikstura)

2011-03-10T15:24:00.000-08:00

Praca mnie męczyła i śmierdziałem psami. Ludzie odsuwali się ode mnie w tramwaju jak od człowieka pracującego w składzie ze skórami albo oczy robiły im się okrągłe i opuszczali kąciki ust. Od wczoraj przywykłem już wszystko stawiać na jedną kartę. Utrapienie z warczeniem i gryzieniem się piesków. Statki nie płynęły do Indii. Statki stały nieruchomo. Żaden statek nigdzie się nie wybierał. Wszystko to razem na jakiś czas mnie przygnębiało. Wydawało się być pozbawione spontaniczności. Postałem chwilę, pomyślałem. Pozostało we mnie uczucie niespełnienia. Czuję, że nie stawiłem czoła niczemu nieznanemu. Jeżeli wygoda jest wszystkim, czego mi potrzeba, czym różnię się od ameby?

Kiedy jedno moje „ja” ponosiło klęskę, inne czekało już, żeby je zastąpić. Zaakceptowałem siebie, jako człowieka samotnego. Potrzebuję narkotyku.

Sądzę, że było około siódmej, kiedy się ocknąłem; w pokoju było jasno. Spałem prawdopodobnie bardzo długo. Głowa ciążyła mi, bolała. Byłem zesztywniały i zimny. Zerwałem się. Usiadłem na krześle. A na tronie niebieskim siedział Bóg i przyglądał się bacznie procesowi mej zatraty. Na dnie zaś piekieł sapały z niecierpliwości diabły. Żyję tu, rzecz prosta, w bezustannym niepokoju. W poprzednim wcieleniu odczytując motto towarzystwa ubezpieczeń („Pomagamy w potrzebie”) jako formułę obowiązków likwidatora szkód, pomyliłem się fatalnie co do właściwych celów towarzystwa.

Postąpiłem krok ku drzwiom, stanąłem i zagapiłem się w jakiś punkt na ścianie, gdzie wisiał mały dzwonek z rzemiennym paskiem. Muszę wyjść z domu i odbyć dłuższą przechadzkę. Odskakuję od ściany. Doprawdy, takie postanowienie byłoby zupełnym szaleństwem, spowodowanym jedynie zbyt długim życiem na bezsensownej swobodzie. Całymi godzinami mogę skradać się po korytarzach i nie słyszę nic prócz przypadkowego szelestu. Oczywiście mogę robić to w spokoju, bez zbytniego pośpiechu. Szmer jest z resztą stosunkowo niewinny. W wielkich domach towarowych przechodzę nie oglądając się za siebie. Potem jednak zatrzymuję się pod warstwą mchu, którą niekiedy przez pewien czas pozostawiam nietkniętą. Żeby wszyscy o mnie mówili, opowiadali moją historię, podziwiali mnie, chwalili i oddali hołd. Możliwe, że kilku ludzi darzy mnie współczuciem, niestety nie czuję tego w ogóle. Moje zwątpienie w samego siebie często sprawia, że czuję, iż może nigdy nie będę zdolny do czegoś oryginalnego. Nikt nikogo nie rozumie. Czyżbyś mógł to w rozsądny sposób usprawiedliwić? Niełatwo jest przezwyciężyć stan depresji, nawet zdobywając się na energię. Jestem brzydki. Unikam uśmiechania się, ponieważ uśmiech odsłania moje nierówne, nieregularne, pozbawione połysku zęby. Zrywam się z krzesła, biegam wokół stołu, poruszam głową i szyją, rozpalam płomień w oczach, napinam mięśnie. Lubię zapalić trawę lub wziąć procha i nieźle się zaprawić. Mówię poważnie. Czytam regularnie „Przegląd Deprywacji Sensorycznej”. Te rzeczy wchodzą łatwo, albo wcale nie wchodzą. Tak. Moja edukacja przynosi coraz lepsze rezultaty. W oczach świata… jestem zwyczajnym człowiekiem. Ale nie dla mojej duszy. Dla niej jestem wielką chwilą. To zdumiewające, jak dobrze się bawię, kiedy mogę się pozbyć tego dokuczliwego hamulca, jakim jest sumienie. Mimo to zdarza się, że nie mam orgazmu. To sprawa emocji. Jest to moje wielkie odkrycie. Nie można unikać prawdy.

Często śni mi się ten sam koszmar. Zaczynam rozumieć. Z wolna dochodzę do przekonania, że nic nie osiągnę. Zawadza mi wszystko. Wszystko, co czyniłem dotychczas, wydaje mi się teraz zbyt pochopne. I jeszcze dokonuję nowych, zbytecznych odkryć. Złudy… marzenia! Chcę krzyczeć, ale potem myślę, do diabła, jestem romantycznym cynikiem, potrzebuję i chcę tego, więc czemu nie? Niewiele miejsca pozostaje w umyśle na przyjęcie czyjejś uwagi. Zresztą szukanie korzyści zawsze trąci próżnością, jak gdybyśmy pragnęli uwieńczyć własne czoło wawrzynem albo włożyć ordery na majówkę, mimo że w zaproszeniu nie było o nich wzmianki, chociaż więc ego jest (podobno) wiecznie nienasycone, warto pamiętać, że długotrwałe powodzenie to rzecz równie bez znaczenia co długotrwały brak powodzenia. Moja przeszłość jest jedynym firmamentem wartym poznania, a jaj jestem jego jedyną gwiazdą. Uświadomiłem sobie, że bez względu na swój mistycyzm, żaden kościół i żaden sakrament nie może ochronić mnie przed ostatecznym zagrożeniem. To jak produkcja filmów specjalnego rodzaju lub mających specjalne cechy, jak na przykład film, którego druga część stanowi ścisłą tajemnicę niedostępną dla dziewcząt i kobiet, czy pisanie powieści z ostatnim rozdziałem w postaci torby plastikowej wypełnionej wodą, którą można wprawdzie dotknąć, ale nie wolno wypić. Nie jestem też przeznaczony do życia pod gołym niebem. Trudno powiedzieć, żeby można się było przyzwyczaić. Nie można. Wypluwam pożywienie. Pragnę wdeptać je w ziemię. Nie mam potrzeby jeść, a właściwość ta stanowi mą oryginalną, przyrodzoną cechę. Wiem, że czas mój jest odmierzony. Nie potrafię powiedzieć, czy samoświadomość jest źródłem energii, czy impotencji. Charakterystyczny dla takiego stanu odruch to gładzenie brwi małym palcem. Proszą mnie, żebym się zapisał do drużyny siatkówki. Odmawiam, bo uczciwość nie pozwala mi czerpać korzyści z mojego wzrostu. Wyróżniam się poniekąd tym. I stwierdzam, że o dziwo – nie jest ze mną tak źle. Po raz pierwszy doznałem tego wyraźnie. Zaraz wyjmę gitarę. I zaśpiewam piosenkę o męskim życiu na prerii. Z godnością, z ufnością, a nawet z radością i cisnę wątróbki kurze flambe w cały ten ambaras. W ten sposób skutecznie rozwiążę „sprawę”. Uporam się z potwornymi sprzecznościami za pomocą płonących dróbek kurzych i wtedy odśpiewam pieśń. To mi się należy. Zdawało mi się teraz, że wreszcie nadeszła moja chwila albo raczej że nie nadeszła. Jako palący odczuwałem brak papierosa. Zachodziłem w głowę dlaczego. Nawet ów przekornie beztroski czas na wpół wymuszonej wesołości, zakończony wypadkiem na sankach, jawił mi się teraz we wspomnieniach w pięknych i rajskich barwach utraconej krainy radości, której echo wraz z zamierającym bachusowym odurzeniem dochodziło do moich uszu już z bardzo daleka. Dlaczegóż, u licha, nie czyniło się wokoło mnie jaśniej? Musiało się to stać natychmiast. W swej wyobraźni i odczuciu byłem niebem, przez które przeciągają chmury, polem bitwy pełnym walczących ze sobą hord, i czy to radość lub rozkosz, czy cierpienie lub depresja, i jedno, i drugie rozbrzmiewało wyraźniej i donośniej, opuszczało moją duszę i przystępowało do mnie z zewnątrz, układając się w harmonię tonów i szeregi dźwięków, które słyszałem jak we śnie i które bez udziału mej woli brały mnie we władanie. A gdy czasami przerywały burze, gdy zimny, nieprzerwany huk walących się z góry wód był zagłuszany namiętnym, pełnym skargi szumem wzburzonego jodłowego lasu lub na strychu wątłego domu tysiące tajemniczych odgłosów bezsennej letniej nocy nasilało się z każdą chwilą, ja leżałem pogrążony w beznadziejnych, płomiennych marzeniach o życiu i miłosnej nawałnicy, gniewny i ubliżający Bogu, i wydawałem się sobie nędznym poetą i marzycielem, którego najpiękniejszym pragnieniem jest przecież tylko migocząca bańka mydlana, podczas gdy tysiące innych wokół mnie, rozradowanych swą młodzieńczą energią, wyciągało w triumfalnym geście dłonie po wszystkie laury tego życia. No tak, w baśniach wszystko uskutecznia się w locie i tę pociechę należy także zaliczyć do baśni. Najmilsi stróże ładu i porządku zmykajcie stąd w te pędy i weźcie udział w sześcioletnim wyścigu kolarskim, który właśnie za chwilę rozpocznie się na rogu Gdzie-indziej i Tylko-nie-tutaj. Ach, ileż rzeczy może się przydarzyć. Na wszelki wypadek muszę mieć niezachwianą pewność, że istnieje w jakimkolwiek miejscu łatwe do osiągnięcia, całkowicie swobodne wyjście. Zagrażają mi nie tylko wrogowie z zewnątrz. Istnieją oni także pod ziemią. Nie widziałem ich dotychczas nigdy, ale mówi się o nich w podaniach i święcie wierzę w ich istnienie. Na szczęście podręcznik geografii, zawierający mapy najważniejszych kontynentów, jest dość duży, aby zasłonić zwykły, czarny brulion, w którym prowadzę ukradkiem pamiętnik.

Myślałem już, że wszystko rozwija się zgodnie z planem. I znów katastrofa. Podejmuję odpowiednie kroki, uzyskuję poprawne odpowiedzi, a żona i tak mnie rzuca dla innego mężczyzny. Być może ponowne przeżycie dzieciństwa w końcu mnie uratuje. Bylebym tylko mógł siedzieć spokojnie w klasie robiąc swoje notatki. Moi rówieśnicy nie mogą się nadziwić, że nie chcę wcale uchodzić za niewinną ofiarę. Nie potrafię bez przerwy galopować po krzyżujących się i prowadzących w poprzek krużgankach. Teraz zmienię swoją metodę. Cokolwiek się stanie, będzie to niewątpliwe i uzasadnione. Powinno się rozwiązywać wiele ciekawych zadań wziętych z życia, przy których posługiwanie się ułamkami jest konieczne. Rozróżnienie między dziećmi a dorosłymi, choć może przydatne w pewnych okolicznościach, jest w gruncie rzeczy tylko pozornie słuszne. Mogę liczyć tylko na siebie. Ta pewność albo przywróci mi spokój albo wtrąci mnie w rozpacz. Wolę, żeby to nowe życie przebiegało w sposób typowy; błagam Cię, Boże, pozwól mi być człowiekiem przeciętnym. Takie wnioski odbiegają jednak dalece od intencji tych, którzy mnie tu zesłali – oni wymagają tylko, żebym w r ó c i ł n a w ł a ś c i w ą d r o g ę. Nie, nie ma żadnych rozsądnych przyczyn, ażeby coś podobnego uczynić.

Muszę w duchu się przyznać. Zbyt wiele myślę. Wychodzę przed siebie. Wkrótce jednak powracam. Jest to moje wielkie odkrycie dokonane podczas pobytu w szkole. Można to nazwać głupotą, mnie jednak sprawia to niewypowiedzianą radość i napawa spokojem. Gdy chcę przeprowadzić nowy, zupełnie dokładny plan, chwytam na chybił trafił, cokolwiek mi wpadnie w zęby, wlokę, dźwigam, wzdycham, jęczę, potykam się i wystarcza mi już wówczas jakakolwiek dowolna zmiana obecnego, nadmiernie moim zdaniem ryzykownego stanu rzeczy. Powinienem był wcześniej się nad tym zastanowić i zatroszczyć się o rozwiązanie problemu. Postanowiłem więc spróbować czegoś nowego i na początek poeksperymentować z kradzieżą książek. Takie postanowienie przynosi mi ulgę. Zrozumiałem zasadę, ale wciąż się zastanawiałem: kto podejmuje decyzje? Tak więc to, co przedsięwziąłem, stanowi jedynie połowiczne i ułamkowe próby, podjęte chyba po to, aby mnie uspokoić i gdy będę trwał w złudnym spokoju – wystawić na największe niebezpieczeństwo. Próby te dają najrozmaitsze rezultaty, złe i dobre, nie znajdują jednak ani ogólnych prawideł, ani niezawodnej metody. Nie chcę się w tych sprawach bawić w różnorodne przypuszczenia. Bo cóż to jest? Trudno powiedzieć. To nie żółte zasłony. I nie kółka do zasłon. To również nie otręby w wiadrze, wcale nie otręby, ani wielkie zwierzę domowe czerwonej maści jedzące otręby z wiadra, ani mężczyzna, który wysypał otręby do wiadra, ani jego żona, ani też bankier z twarzą jak rodzynek, który ma właśnie zająć ich farmę. Z żalem nadmieniam, że nie są to: Atos, Portos i Aramis, ani to, co ich kiedykolwiek spotkało, ani to, co ich jeszcze może spotkać, jeżeli, dajmy na to, cysterna firmy Exxon przekroczy dozwoloną prędkość niedaleko Yumy w Arizonie i przejedzie jadowitą jaszczurkę, która się odrodzi w następnym wcieleniu jako Dumas-Ojciec. Nie jest to wcale homar chroniony przed swymi naturalnymi wrogami wysoką ceną albo prawdziwą brawurą, albo fałszywą brawurą, albo pragnieniem. Trzeba się spieszyć.

Chciwie wdychałem zatęchłe zużyte powietrze. Wziąłem wielką książkę. Dzieje papieży Rankego. Nie byłem zahipnotyzowany, udawałem tylko, lecz coś się stało, jakaś iskra przeskoczyła. Dowiedziałem się czegoś o nieznanym dotąd niedostatku i zdałem sobie sprawę, w jaki sposób ogólne zamiłowanie czy pragnienie, jeszcze nim stanie się sprecyzowane czy też zanim dostrzeże swój cel, przejawia się w nudzie lub jakiejś innej udręce. Podniecenie minęło. Badyl ani drgnął.

Zaczynam głęboko oddychać. Jestem już bliski decyzji, żeby pójść sobie, gdzie mnie oczy poniosą. Ostatecznie jednak mógłbym rzecz pozostawić na razie własnemu losowi.

Mam nadzieję, że teraz się to zmieni.

I jednocześnie nie mam tej nadziei.

Donald Berthelme – „Osobliwości” – 22, 194, 192, 23, 22, 17, 13, 21, 76, 113, 114, 120, 143, 164, 165,
Wolfgang Koeppen – „Młodość” – 118, 162, 143, 142
Dominika Ożarowska – „Nie udeży w nas żaden piorun” – 170,
Saul Bellow – „Przypadki Augie’ego Marcha” – 456, 507, 254, 262, 263, 264
Franz Kafka – „Nowele i miniatury” – 118, 119, 123, 124, 126, 127, 130, 132, 133, 134, 135, 140, 142, 145, 146, 147, 148, 274, 248,
Henry Miller – „Ciche dni w Clichy” – 120,
Knut Hamsun – „Głód” – 48, 38, 32, 85, 86,
Fiodor Dostojewski – „Gracz” – 44, 153, 160, 175, 176
Hermann Hesse – „Gertruda” – 31, 30,
Jerzy Kosiński – „Diabelskie drzewo” – 17, 18, 39, 47, 71, 75, 82, 83, 84, 86,

Nancy wybrała Irn-Bru

2011-02-16T18:24:00.001-08:00

Opróżniam worek pistacji. Wrzucam łupiny z powrotem. Nerwowo, bez fasonu. Jest mokre, styczniowe popołudnie. Posępna, szkocka prowincja. Siedzę za kierownicą ośmioosobowego busa. Wolałbym inny samochód. Rug Meldrum Road i Balfor Street. Trzy dni przed ostatnim poniedziałkiem miesiąca. Ostatniego pełnego tygodnia. Za wcześnie na wyjście do baru, za późno na obiad w altance. Słuchałam czwartego programu BBC gapiąc się w czerwone i niebieskie paski pociągnięte przez dach stojącego przede mną białego New Beetle. Mógłbym mieć takiego New Beetle. Rozkładam fotel, poprawiam poduszkę pod plecami. Bezskutecznie.

Przestaje padać. Układam się w poprzek. Próbując ominąć drążek zmiany biegów dostaję zlecenie. Wyrzucam pistacje, strzepuję okruchy. Wydłubuję resztki. Robota na 95 East March Road. Podpis – Nancy Ferguson. Znajduję adresem bez trudu. Nawracam. Parkuję pod drzwiami.

Wszystkie socjalne budynki są do siebie podobne. To problem. Często nie widać numerów. Niektórzy czekają w oknach. Wciskam ARRIVE. Nancy Ferguson dostaje wiadomość. Podkręcam dmuchawę. Zmieniam stację na BBC Radio I. Trafiam na żywszy kawałek. Coś w stylistyce Lo-Fi, Beach Boys, chyba. Nancy Ferguson podchodzi do samochodu. Ożywiam się. Wygląda typowo. Siada z przodu.

- How are you? – pytam.
- All right – odpowiada.
- It's good.

Wciskam POB (passenger on the board). Czytam – Destination: 61 Aberdur Road, Burnisland. Portowe miasteczko. Jakieś dziesięć mil za miastem. Droga ciągnie się przez wyżynę. Jak na dłoni widać z niej wszystkie kontenerowce stacjonujące w zatoce. Tej nocy naliczam ich dziewięć. Dziewięć, w oddali skrzących się statków. Stacjonujących w zatoce Tay.

Mijam Asde. Salon Arnolda Clarka, caravan-park. Wjeżdżam na autostradę. Przy ograniczeniu 70 mil jadę 85, co daje jakieś 140 km/h. Trafic dobrze się trzyma. Patrzę na Nancy. Jest ciemno. Ledwo dostrzegam kontury jej głowy.
Jedziemy nie rozmawiając. Patrząc przed siebie. Udaję skupionego. Dzwoni telefon. Modny dzwonek - la roux - in for the kill. Wyciszam. Dzwoni ponownie. Czekam na wokal, wyciszam. Dzwonek nie robi wrażenia. To najlepszy dzwonek na jaki mnie stać. Prawdziwa polifonia. Pudło.

Osiem mil do zjazdu. Mam wrażenie, że Nancy przechyla głowę w moją stronę. Nie wiem czy patrzy za mnie, czy przeze mnie. Odwracam głowę do okna. Nie ma tam niczego, czemu można by się przyglądać. Patrzę na Nancy. Bez krępacji. Ma długą, rudą grzywkę zaczesaną na bok. Widzę więcej. Dziewczęca fryzura. Całkiem niezła. Dostrzegam coś z obojętnej awersji w jej oczach. W jej spiętej twarzy. Nieśmiałość wygląda inaczej. To raczej wzgarda jaką darzą przypadkowych mężczyzn naprawdę piękne i pewne siebie kobiety. Nancy, ona nie należy do pięknych. Wystarcza jeden rzut oka by stwierdzić, że to poza pyskatej i głupiej jak kalmar dziewczyny.

- Można płacić kartą – pyta.
- To nie dyliżans – odpowiadam.
- Nie mam banknotów – dosłownie tak mówi – moja koleżanka zapłaci kartą, jak dojedziemy.
- W porządku – odpowiadam.

Odwraca głowę. Znowu mnie ignoruje. Ignoruje, jak ignoruje się ludzi w autobusie. Jest niegrzeczna. Chcę dać jej nauczkę. Jak ją pociągnąć za język? Ma miły głos. Nic rozsądnego nie przychodzi mi do głowy. Tylko teksty w stylu – Hm, chyba słońca dzisiaj nie będzie – lub – podobno w muzeum historycznym jest wystawa samochodów - Głupek. Niecałe dziesięć minut później jesteśmy na miejscu. Znowu pada.

- Zaczekaj chwilę – mówi.
Wysiada z Trafica. Rusza w stronę dwupiętrowego budynku. Wchodzi bocznymi drzwiami. W oknach zapala się światło. Ktoś opuszcza żaluzje. Szyby są brudne. To biedna dzielnica. Zaniedbane ogródki. Walające się hulajnogi.

Te same drzwi, w których zniknęła Nancy, otwiera inna dziewczyna. Blondynka w beżowym dresie z pluszu. Zgrabniejsza od Nancy. Niższa. Ale to jeszcze nie to. Raczej mama Muminka niż Mała Mi. Wsiada do samochodu. Nie zamyka drzwi. Nic nie mówi. Podaje mi kartę Loydsa. Mam taką samą. Biorę kartę. Wstukuję numer, datę ważności, kod bezpieczeństwa.

- Musimy zaczekać na autoryzację – mówię.
- Pospiesz się. Tu jest zimno – odpowiada.
Zielony pasek dobiega końca. Ekran informuje - autoryzacja nie powiodła się – użyj innej karty lub zapłać gotówką.
- Autoryzacja nie powiodła się – mówię.
- Musiałeś źle coś wpisać – odpowiada.
- Spróbuję jeszcze raz.
- Pospiesz się, marznę – mówi.
- To zamknij drzwi - odparłem.
Znowu to samo. Nie działa. Denerwuję się, bo jest niemiła. Pospiesza mnie.
- Jesteś patałachem – mówi - Musisz coś źle robić. Dlaczego to tyle trwa?
- Ta karta musi być nieważna. To nie moja wina.
- Ta karta jest ważna bo codziennie nią płacę w Tesco. Marznę tu przez ciebie.
- Możemy iść do twojego domu i tam to zrobić. To jest firmowa taksówka. Musicie mi zapłacić. Ty albo Nancy.
- Jeśli wejdziemy do środka mój chłopak może cię zajebać.
Roześmiałem się.
- Idziemy. Musiałby się nazywać Roy Jones żeby dać mi radę.

Wyszła pierwsza. Schowałem czytnik. Zamknąłem samochód. Ruszyłem za nią. Pluszowy dres robił swoje. Weszliśmy do środka. W mieszkaniu unosił się słodkawy swąd kocich szczyn. I czegoś jeszcze. Nie wiedziałem czego.
- To ten taksówkarz – powiedziała. Usiadłem na krześle. Obok mnie, na skórzanej sofie siedziała Nancy. Wyglądała na zawstydzoną. Jakby chowała pod poduszką sztucznego kutasa. Do salonu wszedł młody, młodszy ode mnie, chudy gość w czarnej koszulce pumy. Miał chińskiego smoka, wytatuowanego na prawym przedramieniu. Wyglądał paskudnie. Stanął oparty o futrynę. Zassana twarz i wątła postura nie wzbudzały szacunku. Skinąłem głową w jego stronę. W odpowiedzi przyłożył puszkę Stelli Artois do ust. Pociągnął jednego, drugiego i trzeciego łyka. Pociągał niedbale. Jak człowiek, który nie przepracował w życiu godziny – leniwie i mając gdzieś takich jak ja. Nic tu po mnie – pomyślałem. Czas wracać na szosę. Zacząłem wklepywać dane z karty. Reszta osaczyła mnie wzrokiem. Przerwałem.
- Na tej karcie nie ma środków lub jest nie ważna. Czy mogę dostać inną kartę lub gotówkę?
- Nie jesteś stąd, prawda? – pyta chłopak.
- Trudno nie zauważyć.
- Polak?
- Polska – odpowiadam.
- Mamy tu dużo polaków - mówi.
- Prawda. Ale jest nas coraz mniej.
- Jakoś tego nie widać. To ile chcesz za przywiezienie mojej dziewczyny? – pyta.
- Na liczniku jest 27,80.
- I tyle chcesz?
- Tyle jest na liczniku - mówię.
- Pytam, czy tyle chcesz za przywiezienie mojej dziewczyny?
- Tak. Tyle chcę.
- Zaczekaj - mówi. Odwraca się i wychodzi do kuchni.
Odetchnąłem. Spojrzałem na Nancy Ferguson. Chciałem coś powiedzieć. Im dłużej się znaliśmy tym wydawała się sympatyczniejsza. Tłuste, rude włosy opadały jej z czoła na oczy. Wyglądała na tępą i zadowoloną. Beztroską jak dziecko.
- Rzuć tytuł piosenki – mówię - Zagwiżdżę ją.
Nancy uniosła głowę.
- Może być cokolwiek. Znam się na nutach.
Nie odpowiedziały. Nancy rozdziawiła usta.
- Cokolwiek! – nalegałem. Nancy uniosła brwi. Druga też nie bardzo. Wstała i wyszła z pokoju.
- Czy ja coś złego mówię? - pytam.

Jak w ankiecie. Coś odbiło się od podłogi. Patelnia lub garnek. Odwróciłem się. W przejściu stała skulona blondynka. Zza jej pleców wybiegł amator stelli z kuchennym nożem skierowanym prosto na mnie. Co jest u licha!? – krzyknąłem.
Przeskoczyłem przez kanapę. Drzwi były otwarte. Zdążyłem uciec. Kiedy byłem już w bezpiecznej odległości, obejrzałem się za siebie. Nikt mnie nie gonił. Cholera – pomyślałem – dałem się przegonić. Głupek. Głupek. Głupek.

Ludzie w mieście walczą ze sobą. To normalne, że dźgają się nożami. Ludzie w mieście robią jeszcze gorsze rzeczy. Trzeba to wiedzieć.

Nie chodzi o pieniądze. Nie chodzi o honor. Ale coś mną drgnęło. Kto tak postępuje? To moja praca. Czułem krew napływającą do skroni. W takich chwilach człowiek przestaje myśleć. Większość kobiet uważa to za przejaw męskości. I pewnie ma rację.

Zaparkowałem samochód tak, by móc jak najszybciej odjechać. Upewniłem się, że nikt nie wygląda przez okno.
Wydałem kilka energicznych okrzyków i ruszyłem przed siebie. Chciałem wziąć drzwi z kopa ale zdygałem. Walenie pięścią ostatecznie też mnie przerosło.

Zapukałem. – Puk – puk. Puk – puk – puk. Idiotyczna kombinacja. Cholera wzięła wściekłość.

Cisza. Zapukałem raz jeszcze. Tym razem głośniej – Puk – Puk _ Puk – Puk. To była dobra kombinacja, stanowcza.

Cisza. Możliwe, że drzwi są otwarte – pomyślałem. Co wtedy?

Chwyciłem za klamkę. Nacisnąłem. W tej samej chwili ktoś otworzył okno. Odskoczyłem od drzwi. W oknie nie było nikogo. Co jest u licha? Musieli mnie przejrzeć – pomyślałem.
- Spieprzaj stąd złodzieju – zawołał kobiecy głos – spierdalaj stąd natychmiast, bo zadzwonimy po policję.
- Nigdzie nie będę spierdalał – odpowiedziałem.
Dziewczyna zamknęła okno. Wróciłem do samochodu. Znalazłem klucz do kół. Wydał się w sam raz. Włożyłem do rękawa. Przepakowałem busa na drugą stronę. Upewniłem się, że stoi w bezpiecznej odległości. Zamknąłem drzwi. Kluczyki schowałem w wewnętrzną kieszeń. Wziąłem rozbieg i zaatakowałem drzwi z kopa. Odbiłem się. Wylądowałem na tyłku. Poczułem ból w kolanie. Tego już za wiele. Wziąłem większy rozbieg i zaatakowałem drzwi z bara. Znalazłem się w środku. Ofiara z jelenia. Głupek po turecku. Klucz do kół ubódł mnie w żebra. Nie mogłem złapać oddechu.
- Dobrze się czujesz stary? – spytał Szkot. Uniosłem głowę, czkając. Wyglądał na zatroskanego. Musiał to przewidzieć.
- Jak kupa zdechłego gówna – odpowiedziałem. – Zadzwonię po policję jeśli nie dostanę swoich pieniędzy.
- Może wyluzujesz – powiedział. – Zaczniemy od nowa.
- To niemożliwe. Chcę tylko odzyskać pieniądze – odpowiedziałem próbując wyrównać oddech. Wstałem z podłogi.
- To naturalne – powiedział. - Nie musisz się wstydzić. Mamy coś, po czym ochłoniesz. Wyglądasz na zmęczonego.
- Mógłbym cię stłuc na kwaśne jabłko. Załatwiłem zbyt wielu cwaniaków, żeby taki oprych grał mi na nosie – odparłem.
- Zgrywać chojraka każdy potrafi – odpowiedział.

Co na moim miejscu zrobiłby Rod Stewart? Głupek, Głupek, Głupek. Wszystko byłoby lepsze od głupkowatego uśmiechu, którego nie mogłem się pozbyć. Zupełnie jakbym próbował być miły. Ale to nie to. Raczej cichy wyraz aprobaty. Nie widzę powodów dla których jedne racje miałyby być ważniejsze od innych. Skoro gość chciał mnie przegonić widocznie miał swoje powody. No chyba, że ktoś zaczyna – mów mi dobrze, nie mów mi źle – To mnie przekonuje. Szczerość i prostota. Żywego języka. Spontaniczne działanie oparte na prostych emocjach. Nie jakieś tam zachodzenie w głowę.
- Nazywam się Danny. Jesteś w porządku polak. Trzeba mieć szacunek – ciągnął.
- Mam szacunek.
- Przegoniłem stąd niejednego taksówkarza, ale żaden się nie wrócił.
- Jesteś zaskoczony? – spytałem.
- Tak – spojrzał na dziewczyny – jesteśmy zaskoczeni. Rozwaliłeś nam drzwi.
- Zasłużyłeś na nagrodę – wtrąciła Nancy – Danny tylko żartował. Tak naprawdę jest niegroźny.
- Mamy tu trochę naprawdę dobrego gówna – dodał Danny – musisz tego spróbować.
- Co masz na myśli?
- Dobrze wiesz, co mam na myśli – uśmiechnął się.
Spojrzałem mu w oczy. Były szkliste. Źrenice na swoich miejscach. Spojrzałem na dziewczyny, na stół, lampę w rogu, jeszcze raz na Dannego. Ledwo stałem. Dostrzegłem, że salon wytapetowany jest godłami Manchester United. Czerwone diabły - to piękny znaczek. – Czym się tak pięknie nastukaliście chciałem spytać – i kto was tak pięknie nastukał?
- Nie biorę tego gówna - powiedziałem.
- Bierzesz – odparł Danny - Widzę, że bierzesz. To odwieczna zagadka, ale my to wiemy.

Usiadłem obok Nancy. Musiałem usiąść. Ani drgnęła.
Denny podszedł do stołu. Wyjął z kieszeni białą kostkę. Nancy zajęła się resztą. Ułożyła kostkę na okrągłym lustrze. Używając karty Lloydsa zaczęła robić kreski. Po odmierzeniu czterech, oblizała kartę i palce.
- Nic dziwnego, że ta karta nie działa – powiedziałem.
- Ona działa – odpowiedziała.
To śmieszne. Chwila dzielenia torfu jest chwilą milczenia. Oczekiwania i namaszczenia. Bezwarunkowej afirmacji. Nie potrafiłem tego zrozumieć. To całe ćpanie na poważnie. Niczym przyjmowanie hostii. Narodowa duma - Irvine Welsh. Sekrety sypialni mistrzów kuchni.
- Używacie do tego lustra? Nikt już tego nie robi.
- My robimy.
Danny odstawił puszkę po Stelli. Podszedł do stołu, wyciągnął dwudziestofuntowy banknot i zwinął go w rulon.
- Macie może kakao? – spytałem – najlepiej bananowe.
- Nie mamy – odparł Danny.
Było jasne, że jeśli nie napcham nosa, nie odzyskam pieniędzy. Za każdym razem ten sam mechanizm. Podleganie przypływom uniesień. Kiedy ruda robiła kreski na lustrze reszta traciła znaczenie. Urzekające. Prosta i dająca światło niezależnie od duchowych potrzeb czynność. Nie ma powodów dla których miałbym rezygnować z tak miłej gościny. Dobre przeczucie podpowiadało mi by zostać. Nie miałem nic w zamian. Nie brzmi to racjonalnie, ale był to miesiąc, w którym miewałem masę dobrych przeczuć. Naprawdę dobrych, krzepiących przeczuć.

Nancy wciągnęła pierwsza. Widziałem to. Mogłaby zabić. Nawet nie odgarnęła włosów. Wciąż była dla mnie nikim, ale teraz była bliżej. Bliżej mnie, mojej pracy i bliżej mojego szczęścia.

Wioząc ją tu wiedziałem, że w końcu między nami zaskoczy. Przez połowę podróży nawet się nie zająknęła. Próbowałem wskrzeszać ją muzycznie. Bezskutecznie. Próbowałem rozmawiać, choć zwykle tego nie robię. Siedziała i gapiła się w szybę. Ordynarnie. Powtarzam, Nancy nie grzeszyła urodą. Była za blada. Ale do licha, kiedy człowiek przez większość czasu wozi śmierdzące, pijane wieprze bekające mu w kark, nie wybrzydza. Cieszy go sam zapach kobiecych perfum. Sama obecność.
- Chociaż spójrz na mnie – zobacz jaka szklista jest moja twarz i ile w niej ikry. Nancy, do diabła obudź się i odstaw to Irn-Bru.
- Ok. Patrzę.
Zjadłem worek pistacji. Podkręciłem się trochę. Podkręcałem się myśląc o Whitney Houston. Mogłem powiedzieć wszystko. Nancy była dobrą słuchaczką. Wiedziałem, co ją trapi. Dopijała napój. Nie miała czym zapłacić. Siedziała po ciuchu, obok taksówkarza z nocnej zmiany.
Co robić w ciągnące się tygodniami dni bez słońca? Wstawać wcześnie rano? Łykać witaminy? Żreć pistacje? Biegać po górach, popijać Irn-Bru litrami? Uczyć się nowych zawodów? Słuchać Princa? Rege. Zlizywać kokainę z lustra czy popalać zioło?
Cokolwiek. Cokolwiek, co pozwoli ci doczekać się słońca. I da ci trochę radości. Nancy wybrała Irn-Bru. Reszta wybiera zioło.
- Czy nie przerażają cię paski znikające we mgle? - Does not scare you stripes disappearing in the fog? – spytałem. Nancy odwróciła głowę. Odwróciłem swoją. Jej oczy. Młode i puste. Bezwładne.
- Nie mam pieniędzy – odpowiedziała - Jak dojedziemy, moja przyjaciółka zapłaci kartą.
- Nie o to pytałem.
- Można płacić kartą?
- To nie dyliżans – odpowiedziałem.

biała piana zielona toń

2010-11-29T15:58:00.000-08:00

Czasem wydaje mi się, że to nie istotne kto znalazł tego topielca. Kiedy indziej uświadamiam sobie, że od tego, gdzie ciało zostało wyrzucone, zależał los niejednego wydarzenia. Owe małe wydarzenia stanowią przedmiot rozważań mądrego i dzielnego człowieka. Takim człowiekiem był X, który zwykł mawiać – nie wystarczy siedzieć na balkonie i obserwować, choćby i dzień należał do upalnych. Marzeniem X była przejażdżka na rowerze, którego tylne koło byłoby dziesięć razy większe od przedniego. Wszyscy zastanawiali się, jak X przy swoim niskim wzroście miałby się na taki rower wgramolić. Zdaniem X nie stanowiło to najmniejszego problemu. Zwykł ignorować docinki znajomych, jak przystało na człowieka mądrego i dzielnego. – Nic nie wynika z tego, co już minęło – zwykł mawiać X, a przy innej okazji – każdy z ludzi jest odpowiedzialny za swoje błędy. Czasem, kiedy myślę o X, jawi mi się jako postać niezwykle groteskowa. Kiedy indziej uświadamiam sobie, że właśnie tak powinien się zachować człowiek w naturalny sposób mądry i dzielny. Dzisiaj znaleziono ciało X. Dowiedziałem się o tym od klienta. Stoję teraz lekko zdyszany i oszołomiony na brzegu, zaraz przy fabryce Michelsona, chwytając ustami powietrze. Dla X byłaby to raczej kwestia, cytuję: „dostrzeżenia w ulotnej chwili, która się wyłania z nicości, głębi znaczenia, jakie zazwyczaj ludzie kojarzą z pełnią egzystencji”. Teraz wydaje mi się, że jeśli człowiek mądry i dzielny to nie powinien zwlekać, nawet jeśli wyzuty z pomysłów i wyjałowiony. Nie żeby X był wyzuty z pomysłów czy wyjałowiony. Policja ogrodziła teren. Do przyjazdu coronera nie mogą ruszyć ciała. Ja bym nie zwlekał, chodzi tu przecież o ustalenie przyczyny zgonu człowieka mądrego i dzielnego. Cóż. Wyjątkowo twarde skały podłoża w tej okolicy. Pozostaje mi tylko wzruszyć ramionami i przejść do porządku zapominając jak najszybciej o tej, jakby powiedział X – zgoła niefortunnej sytuacji.

nagła śmierć łóżeczkowa

2010-10-17T16:43:00.000-07:00

Wchodzi masa. Wchodzi wystarczająco wolno. Ta klawiatura to jedyny kontakt ze światem. Kątem oka widzę, jak ktoś zagląda do okna. Światło jest idealne, ale rozsądek, aparat logiczny, że się tak wyrażę pozostaje nienaruszony. Lekka gorączka, podniesione ciśnienie. Zaburzone postrzeganie czasu, to wszystko prawda. Wycisnąć z tego, co najlepsze. Jest możliwe. Stany mistyczne, co też ludzie wypisują? Zwężenie ego, to tak. Ale nade wszystko dźwięki. To nie jazzik. To nawet nie jest malaria. Bory las.

Mówią, że po grzybach człowiek odczuwa niepokój. Ja ten niepokój mam na stałe. Dajcie mi l ę k.

Gdzie jest pokrętło? Nie mogę znaleźć pokrętła. Gdzie ono u licha jest?
Idę do kuchni w celu wymontowaniu wyciągarki z okapu. W kuchni nic się nie zmieniło. Zaglądam do lodówki, i tam bez zmian. Wypijam łyk mleka i wracam na miejsce. Znalazłem pokrętło. Daje głośniej.

- Jak znajdziesz jednego, to potem już leci. – mówi Kuba.
- Ale te mają taki grzebień od spodu, czy nie? – pytam.
- Mają grzebień. Wszystkie mają grzebień i są takie, powiedziałbym oliwkowe. Na dole mogą być ciemniejsze nawet.

Ambicja.

Czas wolny.

Spacer po polu golfowym. Tuż obok Asdy.

Nazbieraliśmy trzydzieści osiem. Na oko, dobra porcja. Podobno. Dojechawszy do domu, wrzuciłem je na kolorowy papier i wstawiłem do namiotu. Pod lampę.

- Nie musisz ich suszyć, – mówi - jeśli nie przeszkadza ci, że są oślizłe możesz je zjeść od razu. Ale jak je trochę podsuszysz powinny nabrać mocy.
- A mogę je dodać do jajecznicy? – spytałem.
- W wysokiej temperaturze tracą walory. – odpowiedział.

Próbuję wymówić swoje imię do końca ale dźwięk przy końcu się rozchodzi.
Mam krótkie imię i nagle taki problem. Dwie sylaby. Jedna sylaba.
Jakieś dwadzieścia sekund.

Eksperymenty psycholingwistyczne dotyczące mowy pokazują, że w mózgu mamy dyskretne reprezentacje fonologiczne, a nie akustyczne. Aktywacje semantyczne następują 90 ms po fonologicznych?

Wystarczyłoby wydobyć z siebie spontaniczny dźwięk. Dźwięk, który mnie zaskoczy, jakby należał do kogoś spoza kręgu znajomych. Obawiam się, że to bzdura. Nie chodzi w niej o nic innego, jak o zwykłe kojarzenie podobnie brzmiących wyrazów. Semantyczna gęstość otoczenia słowa pojawia się nieco później. Kiedy tylko próbuję uchwycić różnicę mój organizm zdaje się mówić – nie masz do tego predyspozycji.

I to akurat brzmi dobrze. Zabawa w środki psychoaktywne to nic innego, jak zabawa w dialog z własnym organizmem. Test pod tytułem – ile do siebie – tyle od siebie. Wynik tekstu zapisany jest kodem, oznaczającym kwazistabilny stan. Lub jego bliskie sąsiedztwo.

Chyba zrozumiałem, co myślał Joyce wrzucając do ognia rękopis Ulissesa. Rękopisy nie płoną.

Czuję wzmagającą gorączkę. Gaszę jedną, stojącą w kącie lampę i zapalam drugą, tą na parapecie. Zapinam bluzę. Nakładam kaptur. Tak jest dużo lepiej. Światło odbija się od okna. Siły oporu organizują szeregi. Cóż. Pozwolimy im działać.

Indywidualne różnice są spore, jednak aktywacje pomiędzy różnymi ludźmi są na tyle podobne, że klasyfikator może się tego nauczyć. Jeżdżąc na taryfie wyrobiłem w sobie zmysł klasyfikacji trafiający bez pudła do trzeciego podejścia. Zadanie – skwalifikować swą twarz przed lustrem. Odległość pół-statyczna. Tożsamość, jak ją widzę nie ma nic wspólnego z twarzą. Choć nic prócz twarzy, tak jak tożsamość najczęściej jest wspólna.

Intelekt. Rewers. Odraza. Pójść tą drogą. Nuda.

Jeżeli psylocybina rozkłada tożsamość, rozrzedza ego, to na co ją rozkłada i w czym rozrzedza?

Gorączka jest coraz silniejsza. W pokoju parno, lecz coś mi mówi, że nie powinienem zdejmować bluzy. Jeżeli rzeczywistość wygląda inaczej niż w tej chwili ją postrzegam, to skąd mogę mieć pewność, że kiedykolwiek postrzegam ją prawidłowo? Dosadność tego pytania sprawia, że z rozdziawioną buzią zamieram na chwilę w bezruchu. W następstwie tego zdarzenia otrzymuję spontaniczne znaki od postaci za oknem. Kiedy odwracam wzrok, zdaję sobie sprawę, że ostrość widzenia wcięła się mniej więcej na szerokość monitora. Reszta jest rozmazana, zdecydowanie ruchoma. Zdecydowanie gorąca.

Reszta jest notacją.

W tej chwili idę do kuchni zobaczyć, czy coś się zmieniło i już w niej zostaję. Z lodówki potrzebuję trochę wapnia. Otwieram lodówkę i ku mojemu zaskoczeniu wszystko jest na swoim miejscu, otwieram zamrażalnik, to samo. Wypijam szklankę mleka. Smakuje, jak zwykle. Podchodzę do okna. Ktoś pozgarniał liście w kupkę. Powtarzam trzy razy – płonąca kupka złocistych liści. Płonąca kupka złocistych liści. Płonąca kupka złocistych liści. Liście.

Możemy poprzestać na zajmowaniu się przedmiotem myśli jako takim i dalej się nie posunąć. Pomijając wszelkie możliwe czy faktyczne przykłady obiektu uniwersalnego lub możemy skoncentrować się na nim dla niego samego.

Psylocybina zdaje się brać za nasadę trzon szyszynki. Tuż za nią czai się armia endorfin.

Każdy twardy narkotyk, o tyle jest pociągający, o ile nas rozkłada. O ile zbliża do śmierci. Ego, jeśli ma się rozproszyć, to tylko poprzez j e j niczym niepohamowaną obecność.

Liście gorzeją. Nie sposób oderwać od nich wzroku. Po chwili raptem tylko się tlą. Ale to też jest piękne. Nie wiem czy nie piękniejsze.

Cały komizm polega na tym, że nie możemy się oprzeć pokusie uchwycenia momentu wychodzenia z siebie. Niemożliwością jest wyjść i patrzeć z zewnątrz jak się trzaska drzwiami. Niemożliwością jest trzasnąć drzwiami z jednej strony i równocześnie otwierać je z drugiej.

Piękno zawsze mnie cieszy, ale na krótko. Myślę, że nie minęło więcej niż piętnaście minut. Wychylam jeszcze pół szklanki i wracam na tapczan. Dojadam ostatnie osiem. Gaszę małą lampkę na parapecie i zapalam przyciemnione światło w jadalni. Żałuję, że nie zrobiłem tego od razu. Im ciemniej tym lepiej, byle nie całkiem. Człowiek z głębokiej rzeki nie daje mi spocząć. W środku nocy, a może już bliżej dnia, spaceruję po wnętrzu nadmuchiwanej przez lata bańki. Leżąc na tapczanie. Ogarnia mnie euforia żywsza niż po zażyciu kilku dobrych tablet.

Podobno to tryptaminy odpowiedzialne są za zmniejszanie ego. Psylocybina, jeśli dobrać jej odpowiednią dawkę, może wydusić z organizmu pokłady tryptamin, które w normalnych warunkach starczyłyby na miesiąc. Działa ona podobnie jak selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny. Powoduje zwiększenie stężenia neuroprzekaźnika hormonu tkankowego w przestrzeni międzysynaptycznej poprzez hamowanie jego wychwytu zwrotnego.

Poprzez co wychodzimy? – pytam.

Poprzez szczelinę synaptyczną.

Poprzez grzyby.

Robię pompkę, a po każdej pompce wychwyt zwrotny. Oddycham równomiernie. Tak dwadzieścia pięć razy. Podnoszę się i podchodzę do lustra. Jeśli powiem, że nie poznałem własnej twarzy, zabrzmi to mało wiarygodnie, ale czy cokolwiek z tego, co opowiadam brzmi wiarygodnie? Nie poznałem własnej twarzy. Bo niby co takiego o twarzy napisał w swojej książce Tomasz z Akwinu?

Żeliwne lustro przestało drżeć. Było teraz upstrzone w zanoszące się histerycznym śmiechem pantalony. Co mnie cieszyło. Choć pojęcie tego przekraczało moje możliwości.

Należałoby zadać w ł a ś c i w i e pytanie o neutralizacji świadomości.

Jeśli nikomu nie wynajęli pokoju, nie powinni odmówić.

Nic nie jest trudniejsze do uchwycenia niż jaźń, a jednak tak trudno jej się pozbyć. Ileż wysiłku, ileż finezji trzeba włożyć, aby rozproszyć emfazę doskonałego ja. Bowiem czyż ja nie jest doskonałe?

Niewydarzony – chciałoby się powiedzieć. Przeżycie mistyczne to nie tyle wyjście z siebie, ale otwarcie się na niewiadomą. Przyciśnięcie jej do s e d n a. Cóż może powiedzieć nam Madam Drag Queen – nie wiem kim jestem. I na tym polega jej piękno. Jest n i e w i a d o m ą.

Zamierzam się rozluźnić. Ściśnięta świadomość ma tendencje do izolowania jaźni. Na miłość boską, muszę się położyć. Trzeba mnie złapać za ręce i powiedzieć, że to wkrótce się skończy. Potrzebuję kogoś, kto mnie pogłaszcze i powie, że to tylko gorączka. Jak mam znaleźć telefon?

Tylko te najbardziej naiwne pytania są naprawdę poważne. Są to pytania, na które nie ma odpowiedzi. Pytanie, na które nie ma odpowiedzi, jest barierą nie do przekroczenia. Inaczej powiedziawszy: właśnie pytania, na które nie ma odpowiedzi, wyznaczają granice ludzkich możliwości, wyznaczają ramy ludzkiego istnienia. M. Kundera

W ustach mam suchość. Skórę pomarszczoną, w tyle czaszki ucisk i ciężar. Kiedy spoglądam na ręce widzę pulsujące żyły. Możliwe, że stracę przytomność. Z medycznego punktu widzenia kwalifikuje się do płukania żołądka.

Lekko zginam ogon i pełznę zmienić płytę. Łapczywie rzucając wzrokiem po pułkach szybko zmieniam zdanie, by po raz kolejny pójść w las z człowiekiem z głębokiej rzeki. Toż to doskonałość – myślę. Palmy i paprocie.

Wyobraźnia = wiele chwilowych rezonansów powstaje równolegle, aktywując reprezentacje słów i nie-słów, zależnie od siły połączeń oscylatorów.

Zasadzki.

Większość lingwistów specjalizuje się w fonetyce, fonologii, morfologii, syntaktyce, leksykografii, ontologiach, semantyce, pragmatyce ...
ale język jest wielo-modalny, zintegrowany z percepcją i myśleniem. Zaburzając percepcję, zmienia się myślenie, o tyle, o ile spręża się aby uchwycić novum wrażeń. Jeśli mieszkając na drugim piętrze, widzę za szybą koński łeb, to nie sposób przejść wokół tego obojętnie. Złożoność mózgu nie tyle zostaje w momencie halucynacji zaburzona, ale raczej się uaktywnia. Problem nie polega na uchwyceniu tej złożoności ile na zdefiniowaniu struktury. Lingwistyka neurokognitywna wyjaśnia funkcjonowanie wielu struktur oraz ich relacji, natomiast jej interdyscyplinarny pomost z farmakologią, tą czarną owcą to ciągle czarna jest dziura. Musielibyśmy cofnąć się w czasie i wysłać Wittgensteina na golfa, by dzisiaj móc komentować efekty prac habilitacyjnych na tym polu.

Sfuszerowana odwaga, nazbyt elastyczna. Bo niby na czym miałaby się zatrzymać?

Jestem rad, że tu jesteś Królu.

Chcę umrzeć. Nie chcę tego mówić, ani pisać. Chcę śmierci. Chcę j e j mocniej.

Język przesłania myśl. Myśli wskazują na obrazy tego jak wyglądają rzeczy w świecie, myśleć to mówić do siebie samego, zdania wskazują na obrazy. L. Wittgenstein (Tractatus 1922)

Modele mentalne to psychologiczne reprezentacje rzeczywistych, hipotetycznych lub wyobrażonych sytuacji.
P. Johnson-Laird (1983)

Jeśli śmierć, a nie sposób o niej myśleć inaczej, jest tylko abstrakcyjną koncepcją, jej metafora będzie tłumaczona matematyką kognitywną.

Pojęcie = węzeł.

Test Turinga nadal zbyt trudny.

Zaczynam tańczyć. Bez muzyki ta masa byłaby męką, jak każda inna masa z resztą. Zbieram siły i zapodaję Billy Joela. Druga fala euforii o niebo silniejsza od pierwszej. Zapalam wszystkie światła. I tak już świta. Zawsze wesoło i radośnie – podśpiewuję. Byle z odwagą i piosenką na ustach. Z dala od śmierci łóżeczkowej.

Kreatywność = wyobraźnia (fluktuacje) + filtrowanie (konkurencja)

Kiedy rozum śpi, nie tyle budzą się potwory, co kwitną hortensje – śpiewam w tonacji molowej, tańcząc przy tym najlepiej, jak potrafię. Czyż matka natura nie jest lepsza od śmierci? Jak mogę mieć do niej urazę. Myślę, że ruszam się naprawdę dobrze.

Należałoby zadać w ł a ś c i w e pytanie o to, jak wyzwolić ciało.

Słowem – pokarz mi jak tańczysz i pokaż mi do czego chcesz tańczyć. Masz tyle po blokowanych czakramów kochanie.

I to jest temat. W nim chcę się złożyć i zasnąć.

Kocham cię – powiedziała – jesteś moją twarzą.

Jesteś moją łysiczką – odpowiedziałem.

Katharsis.

Nazajutrz, koło południa robię test Bceka. Wynik – 18 punktów

UWAGA!
Wynik to : 18 punktów.
Jesteś w depresji. Twój stan wymaga spotkania się z psychiatrą. Wskazane jest rozpoczęcie farmakoterapii.

Oto bezsens i beznadzieja współczesnej psychologii.

Oto przyszłość psychiatrii:

Drukuję stronę z wynikiem.

Powtarzam test kilkakrotnie. Uczę się odpowiedzi.

Niecały tydzień później stoję w kolejce trzymając w ręku receptę z napisem – Diagesil INJECTION 500 MG/AMPOULE

Jestem rad, że tu jesteś królu.

Mimesis.

moda lokalna

2010-09-03T06:39:00.000-07:00

Po kawie zawsze bierze mnie sranie, a nie ma nic gorszego niż nieregularne, zaskakujące sranie. Jakby to gówno można było wyperdzieć, wypierdzieć do pustego, o ileż lżej by się żyło. Zastanawiam się nad wstąpieniem do sekty. Nie do pierwszej lepszej sekty, gdzie banda oprychów szuka latających spodków, ale do takiej, gdzie jest prawdziwy prorok. Właściwie to zdecydowany jestem od dawna, jeśli tylko składki byłyby rozsądne. Szukałem w internecie, pytałem znajomych i nic. Najbliższa sekta z prawdziwego zdarzenia ma swoją siedzibę w Londynie i nie prowadzi działalności korespondencyjnej. Co gorsza, wyczytałem na jednym z portali społecznościowych, że w chwili obecnej rekrutowane są tylko kobiety. Nie żebym był zaskoczony, ale to takie mało duchowe i niesprawiedliwe z resztą.

Tymczasem próbuję wypierdzieć kupę. Macham książką od okna do okna, ruchem nieco nerwowym obserwując przy tym jak pyzata dziewczynka w odblaskowej kamizelce swoim żółtym rowerkiem wjeżdża na krawężnik. Potakując głową uśmiecham się lekko, co musi wyglądać doprawdy głupio. Dziewczynka ma także żółty kask i podkolanka. W końcu, odpychając się grubą nóżką pokonuje przeszkodę. Mam ochotę krzyknąć - brawo! - ale się wstydzę.

To wszystko prawda.

Tymczasem zośka wychodzi z mody. Albo, po prawdzie, nigdy jej tam nie było.

najcieplej nad latarnią

2010-09-03T04:20:00.000-07:00

Zjeżdżając do bazy nigdy nie wiesz, czy to już ostatnie zlecenie. Baza to kawałek szutrowego parkingu, garaż i przybudówka wielkości zakładu fryzjerskiego na obrzeżach miasta. W kanciapie siedzi cycata Loren. Loren odbiera telefony i wydaje kierowcą kluczyki. Loren zmienia się z Bety. Bety też odbiera telefony i wydaje kluczyki. Oprócz tego wysyła kierowcą wiadomości w stylu – ta noc jest martwa. chyba nie dociągnę do końca. potrzebuję czekolady. Albo– o mój boże. jeszcze tylko godzina. kto zostanie do końca? – kolejna wiadomość przychodzi trzy kwadranse po północy. Z nogami na kierownicy, leżę jakim długi przez szyby gapiąc się na latarnie z najwyższego punktu w mieście i to wystarcza. Wystarcza by się rozckliwić.

Czekam jeszcze kwadrans. Sprawdzam ile minęło zleceń. Odpalam stacyjkę i zjeżdżam do bazy. Po drodze zahaczam o shella. Kupuję bibułki Swana, i białą czekoladę z rodzynkami.

Nazajutrz rano, w lokalnej gazecie, znalezionej na wycieraczce czytam – fife council dziękuje tym, którzy codziennie wychodzą z psami. Adam Smith College zaprasza na skecze. Zatrzymuję wzrok na portrecie głównego ekonomisty. Podobieństwo do Kanta jest oczywiste. Ta sama zgarbiona postura, te same wyłupiaste oczy. Pierwszy tylko trochę nadmuchany. Drugi trochę wychudzony. Ten sam rocznik. Ciekawe o czym teraz piszą dzienniki w Królewcu – myślę. Kończę parówki z sosem pir-piri i podchodzę do wieży. Tak, w miejscu przeznaczonym na telewizor, a są to powszechne miejsca przeznaczenia, stoi wieża, nazywana przez nas - wieżą przeznaczenia. Wkładam płytę Abela Korzeniowskiego. Obok leży płyta Bjork Guðmundsdóttir, ale jak wiadomo Bjork się skończyła. Tego typu wiadomości, co nie powinno nikogo dziwić, zwykłem odnotowywać na tablicy. Nawyk ów działa jak imperatyw - pisz na tablicy tylko to, o czym chciałbyś aby wiedzieli wszyscy. Myśl tylko o tym, o czym watro napisać. Podziel się z resztą. Bądź błyskotliwy. Ta praca to owoc zdrowej rywalizacji.

Wróć i dopieść zdanie.

Wstaw tagi kursywy.

wyzwolić tych, którzy żują ciecierzycę

2010-08-18T05:25:00.000-07:00

Cioran nazywa Nietzschego filozofem bez wyobraźni, filozofem skostniałym. Pisząc to dzisiaj, nie sposób się z nim nie zgodzić. Kichać to. Niech Cioran wsadzi sobie w gardło swój osąd. (Niestety już tego nie zrobi). Oddałbym tygodniówkę, ba, oddałbym dwie tygodniówki aby nigdy nie znać tego rumuńskiego ponuraka. Oddałbym wszystko aby wrócić do Nietzscheańskiej, skostniałej, afirmacji. Miast tego skazany jestem na dołujący, w dołowaniu osiągnął kres, zmiatający wszystko, nie bez racji oraz urzekający klimat Rumuna z Rasinari. Skazany, jak galerianki, skazane są na modę. Tak, jak one owoców swej pracy spożytkować inaczej nie mogą, tak moje siły skierowane są tylko w jedną stronę.

Pozbyć się Rumuna.

Przypominam sobie jednego staruszka z tytułem profesora filozofii, profesora Zdzisława Cackowskiego, ikonę i niemal bóstwo w pewnych kręgach. Staruszek ów zwykł powtarzać studentom, że myślenie bierze się z bólu. Wszyscy studenci z rozdziawionymi pyskami kiwali potakująco głowami. Zdzisław to Cioran tyle, że bardziej stetryczały.

Był tam też drugi staruszek imieniem Janusz, niemniej w tytułach zasłużony. Wiele o nim mówiono, natomiast nigdy, że gość strzela bez pudła. Gorliwe wykłady profesora Jusiaka skupiały tłumy. Janusz, choć Janusza trudno było zrozumieć, miał w sobie coś z hipnotyzera. Janusz to Nietzsche tyle, że bardziej ugłaskany.

Zdzisław popadł w letarg na stare lata i nie dało się już dostrzec na jego twarzy grymasów wykrzywionych bólem. Zdzisław ciągle jest szefem i Zdzisław to jeszcze większy jest szacun.

Janusz pogrążył się w fiksacji. Można powiedzieć, że staruszek jeszcze bardziej odleciał. W jego oczach studenci dostrzegli cień obłąkania. Janusza pozbawiono na starość katedry. Można go spotkać na osiedlowych ławkach, jak wykłada dresom pojęcie czasu u Whitehead’a.

Kilku z nich postanowiło pozbyć się Cacka. Póki co zbierają podpisy.

z miłości do dzieci

2010-08-10T18:14:00.001-07:00

Mija drugi kwadrans od kiedy jestem pierwszy w kolejce. Nic się nie rusza. Tylko ten dzieciak. Rudy gówniarz na trzykołowym rowerku i ruda babcia na elektrycznym wózku. Wartym więcej niż mógłbym przypuszczać. A jednak przypuszczam. Będąc pierwszym w kolejce nie mam nic innego do roboty. W każdej chwili mogą zadzwonić.

Mógłbym pomyśleć o Rumunii, o tym, że nigdy mógłbym jej nie zobaczyć, a tego, czego jak czego, ale tego mógłbym sobie nie wybaczyć/darować. Tymczasem zleciało się więcej dzieciaków, pobiegły za śmiesznym rowerkiem, część pobiegła za babcią na elektrycznym wózku, reszta schowała się za mini ciężarówką/samochodem dostawczym. Dałem głośniej muzykę, zmieniłem stację na Galaxy, spuściłem szyby. Grałem głośno. Musiały mnie słyszeć. Małe rudzielce w trampkach na rzepy. Grałem tak przez chwilę, a kolejka wciąż stała. Stała już trzy kwadranse i jak dla mnie mogłaby tak stać i stać. I stać do końca. Nie raczyły wyjrzeć. Żadne z nich nie wychyliło ani źdźbła/ani koniuszka. Zmieniłem stację na Classic fm. Właśnie puszczali Wagnera/Puszczali akurat Wagnera.

down by Law

2010-08-01T16:29:00.000-07:00

Blue Monday. side door. mr. Miller – ostatnie zlecenie. Piątek, godzina trzecia nad ranem. Rura na height street. Wciskam arrived. Wypatruję Millera. Podchodzi Miller, pyta – czekasz na Millera? Ja, że na Millera czekam - odpowiadam. Miller odchodzi. Mówi, że przeprasza, że się najebał i jednak spacer woli. Czekam pół godziny, nikt nie puka. Nie ma zlecenia. Jadę na stację. Na stacji podjeżdża policja. Pewnie przyczaili jak zapierdalam – myślę. Policjantka, bo były to dwie policjantki w strojach przypominających sztygarskie mundury, zmierzyła mnie wzrokiem. Musiała pomyśleć – nowy taksówkarz. To nowy taksiarz pojawił się w mieście. Opuściłem szybę. Nie rozumiałem nic z tego, co mówiła. Powtórzyła wolniej. Ja patrzyłem. Wciąż zaskoczony, patrzyłem na jej twarz w górniczym berecie i słuchałem. Miałem zgaszone światła. Zapaliłem je, jedno po drugim. Przeprosiłem. I'm sorry – powiedziałem - This first time happened.

- Is all right – odpowiedziała.
Powtórzyła dwa razy. Drugi raz wolniej. Nie tyle to, co mówiła ale jej głos, uspokoił mnie.
Znów byłem panem. Uśmiechnąłem się.

- What's your name? - spytała.

Odpowiedziałem – Rafał.

Zrozumiałe.

Nothung! Nothung!

2010-07-09T17:32:00.000-07:00

Wisiałem gościowi za dwa tygodnie. Miał czelność pobierać czynsz choć była to największa melina w mieście. Wyprowadziłem się, kiedy poleciał do Tajlandii w podróż poślubną. Dźwignąłem mu stary materac, ależ cholerstwo było ciężkie, korkociąg i nocną lampkę. Materac porzuciłem na ulicy. Nie miałem zamiaru oddawać mu tych pieniędzy. Nie było tego dużo, ale nie było też mało. Unikałem go dłuższy czas, aż zdałem sobie sprawę, że można z gościa wycisnąć więcej.
Prócz handlowania koksem i wynajmu mieszkań Polaczkom, jeździł na taryfie. Że trafimy na siebie, było pewne. Ta mieścina, choć grała tu koncert Lady Gaga, to tylko mieścina.

- Nie chowaj do mnie urazy stary. Oddam ci te pieniądze. Tylko musisz pójść ze mną do samochodu – powiedziałem. Przestraszył się - Po prostu chodź ze mną. Portfel mam w drzwiach. Wyjmę kartę i skoczę do bankomatu, a ty zaczekasz - Zostawiłem mu kluczyki. Zaczekał. Pod bankomatem stały dwie osoby. Obie starsze. Obie kobiety. Przeszło mi przez głowę tuzin myśli. O tym jak szybko się wzbogacić i zachować spokój. Zaczęły gadać. Szczebiotać jak nastolatki. Co jest u licha?! – miałem krzyknąć – Pospieszcie się do chuja, stare, wyleniałe kurwy! – To absurd, czekanie tu, żeby wypłacić ostatnie pieniądze, które muszę oddać. Co ja do cholery robię? Weź się otrząśnij. Odczekałem swoje, powtarzając jak mantrę – ucz się tej powolności. To nie są żadne bzdury. Wróciłem i mówię – mam sporo resoraków. Do sprzedania. Większość w bardzo dobrym stanie. Mój syn już się nimi nie bawi. Wszystkie są z Matchboxa. Nieważne. Masz tu swoje pieniądze i wiedz, że nie liczę na to, że zostaniemy kumplami.
- I słusznie – powiedział.
Odwiozłem go do domu. Pokazał mi swoje nowe Volvo i żonę – Wybaczam ci – powiedział – Och Rafał, wybaczam ci – powiedział.
Wszedłem jeszcze zobaczyć ogród. Był tam murowany grill i parkan. A także atelier.

– Pamiętasz tego Bartka, któremu byłem winny pieniądze? Powiedział, że da mi robotę. Robotę na taksówce rozumiesz? – powiedziałem.
- Oddałeś mu pieniądze? – spytała.
- Musiałem. Chodziło w końcu o moją twarz.
- Nie chrzań. Twarz jest ostatnią rzeczą o jaką się troszczysz. Ale to dobrze, że mu oddałeś.
- No jasne. W końcu ma mi dać robotę. Mówię ci – odpowiedziałem.
- Nie znasz języka kochany. Nie będziesz żadnym taksówkarzem, a już najmniej wieżę w to, że ten Bartek załatwi ci pracę.
- Oddałem mu pieniądze kochana, a to coś znaczy.
- Już dawno powinieneś to zrobić – odpowiedziała.
- Idę się położyć – powiedziałem. Nie odpowiedziała. Tylko ten wzrok, a właściwie brak wzroku. Robiła jedno, albo robiła to drugie. Powlokłem się do kuchni, stanąłem przed lodówką wielką jak szafa, powiedziałem
– Cześć Mery, jestem Red - i poklepałem ją po dolnych drzwiczkach. Z czterech szuflad znajdujących się za nimi cztery były moje, a w każdej kiełbasa z polski i lód w kształcie ćwiartek pomarańczy. Wrzuciłem jedną do kryształowej szklanki, szklanki z napisem HAND CUT 24% PbO CRYSTAL MADE IN POLAND, co często dawało mi do myślenia, resztę wypełniłem najtańszą whisky i Original Cola. Nie czułem najmniejszej różnicy, między tą, a tą trzy razy droższą. No może oprócz tego, że po tej tańszej serce szybciej łomotało, choć nie mogę tego stwierdzić z najmniejszą pewnością.
Pracowałem nad szklanką naciągnięty kołdrą po samą szyję. Wyobrażałem sobie siebie za kółkiem wożącego ludzi. Wyobrażałem sobie siebie w mieście większym niż to. Wyobrażałem sobie, że znam język i rozmawiam z ludźmi. Że się nie gubię. Przewracałem się tak w pachnącej bawełną pościeli i właściwie prócz lekkiego naporu niewiadomej nie czułem nic. Z okna widziałem obsrane przez mewy wyspy, ogrody zarobaczonych bungalowów, mewę na dachu, statki towarowe czekające na pozwolenie wpłynięcia do portu, mewy w locie. To, jaką skalę prezentują te wredne ptaszyska, każdorazowo wydawało się nieprawdopodobne. Było tam wszystko, co może cię wyrwać z głębokiego snu; ujadanie, wściekłe koty, płaczące dziecko, śmiech mojego syna, zarzynanie dziewic, łanie w rui, kwilenie, wycie, furgotanie i jeszcze wiele, wiele z tego, czego nie słyszałem nigdy wcześniej. Skrzeczały jak opętane. Wredne, wielkie, groźne. Niejadalne.
Z całą mocą, na jaką stać było moje JPW, kolumny, do których pałałem żywą namiętnością, odpaliłem The Ring Wagnera. Myślicie, że co się stało? Uciekły wredne? Wyjebało korki.

Wypadało zejść na dół skończyć to, co się zaczęło. Jeśli tu motywacja zawodziła było pewne, że zostaniemy bez prądu dopóty ktoś nie przyniesie mi drinka. Z zamkniętymi oczyma przewracałem się z boku na bok, a materac falował.

Nie pozostawało nic, jak pokochać te wredne ptaszyska i zamontować dodatkową lodówkę w sypialni. Myśl ta, choć wisiała przez chwile w powietrzu, nagle wyrwała mnie z łóżka. Zbiegłem na dół obwieścić żonie radosną nowinę.
- Możesz w niej trzymać też swoje żelki na oczy i swoją colę – powiedziałem z całą powagą – Nie zrozum mnie źle, po prostu musimy coś postawić w tym miejscu.
- Musimy – odpowiedziała.
- Świetnie - odpowiedziałem. Złapałem ją za rękę i zaciągnąłem do kuchni. Powiedziała, że lubi, jak wosk zastyga jej na skórze.
Kiedy chciałem zrobić po drinku Mery postawiła opór.
- Co jest u licha?!
- Facet, weź mnie tu nie szarp, dobra? – usłyszałem. Spojrzałem na żonę, wydawała się nie mniej zaskoczona niż ja.
- Chyba trochę przeholowaliśmy – powiedziałem – ale pies to jebał.

moses

2010-06-28T05:44:00.000-07:00

pasikoniki trzy
na skrzypcach grając szły
hej ho hej ho
tysiące mil
aby nie płacić za mieszkanie
wciąż wędrowały ze swym graniem
smyczkami w struny trąc
tak grały łokcie gnąc
rajle bajli raj
rajla bajla ril

gdyby hipotezy zapadały

2010-06-19T06:45:00.000-07:00

Chciałbym zaryzykować hipotezę, że odczuwanie przyjemności, podczas, gdy ktoś wyciska ci wągry z pleców, nie tyle czyni nas podobnym do małp, co kojarzy z ceremoniałem, jakim jest prowizoryczne szukanie uzasadnienia dla ran symbolicznych. Nie musi to być wyciskanie wągrów, przykłady można mnożyć. Tak więc mamy tu wyszukane sposoby depilacji włosia, całą energię żałoby, waciane pałeczki do uszu, których zwykliśmy używać do czyszczenia wewnętrznego przewodu słuchowego, docierając często i podrażniając błonę bębenkową, a których przeznaczeniem jest raczej muszla małżowiny, męską zazdrość o kobiecą zdolność wydawania potomstwa, modlitwy na klęczkach i skoki na bangi. Wągrów na plecach mam więcej niż gdziekolwiek i te konkretnie zdają się być bardziej odporne; na dietę, czas, spirytus salicylowy. Będzie to więc hipoteza robocza, o tyle, o ile ma kto je wyciskać i póki mnie to cieszy.

in my ferrari

2010-06-19T05:56:00.000-07:00

swoją władzę i instytucję mężczyźni ustanowili jedynie po to by nie musieć dzielić się swoimi zabawkami

ironiczne majaczenie na temat zasady funkcjonalności

2010-06-18T06:34:00.000-07:00

W powietrzu wisi coś, co nie daje mi zasnąć. Wiem, że to tam wisi. Słyszę to. Ciągle kicham, pieką mnie oczy, głowę mam jakby spuchniętą, pociągam nosem. Reaguję mechanicznie. Na zmianę to zamykam, to otwieram okna. Ku tej anegdocie zmierza wszystko. Nieopowiedziana jeszcze, ma swój udział w żartach. Jestem uczulony. Pozostaje mi tylko ojcowskie powoływanie się na naukę o motylach, lub skazanie ją na ponowne zapomnienie. Nie, nie mógłbym do tego dopuścić.

Następnego dnia, niejako z samorzutną oczywistością mój kręgosłup trafił szlak. Potrzebuję teraz poszukać dowodów i uzasadnienia dla siebie. Potrzebuję od nowa uczyć się anatomii. Kiedy tylko - chciałoby się rzec – stanąłem na nogi, biegnąc za ringo, a właściwie to tylko za takim plastikowym talerzem we wstrętne szlaczki - skręciłem kostkę. Po raz drugi. Leżąc w nienaturalnej pozycji, oswajając się z defektami, uwikłany w procesy produkcji i władzy, umacniając się w przekonaniu, że system można obalić od strony infrastruktury, lekko naszprycowany lekami, zastanawiam się jak mogło do tego dojść. Wszystko to wymaga analizy, lecz teraz leżę naszprycowany dokładnie nie wiadomo czym i oprócz tego, że męczą mnie nawarstwiające się szumy, słyszę kroki. Odnajduję pokrewieństwo. Oto faktyczna i jedyna stawka – strategia bólu, strategia ciszy przeciwko potędze bytu i rzeczywistości. Panie i Panowie oto strateg dekady i mistrz ciał odseparowanych. Ongi mnie z pornografii wyleczył, lecz nie tylko z niej. Panie i Panowie - Lionel Marchetti i jego muza hamayoko

gaga

2010-06-02T10:03:00.000-07:00

Był to jeden z tych nielicznych wieczorów kiedy wyszedłem z domu pozdrawiać małomiasteczkową społeczność. Wszyscy mówili tylko o jednym. Za kilka dni do miasteczka miała przyjechać Lady Gaga. Nie mogłem w to uwierzyć. Wpisałem w Google - Gaga i po przecinku - Kirkcaldy. Już pierwsza pozycja miała wyprowadzić mnie z błędu. Gaga rzeczywiście miała zagrać tu koncert. Bilety po pięć funa stały i to do kupienia tylko na bramce. Za taki casus oddałbym całą wypłatę. To zbyt piękne – myślę, ależ będą balety. Ustawiłem się z Wojtkiem dwie godziny wcześniej. Siedly my na ławce z widokiem na morze. Spalily my co miely my do spalenia i poszly my do klubu zobaczyć Kleopatrę naszych czasów. Ku naszemu zaskoczeniu przed klubem nie było masakrycznej – jak mawiają na Śląsku – kolejki, a tylko taka sobie, normalna, jak to w piątek. Oddaliśmy okrycia wierzchnie do szatni i ruszyliśmy pod scenę. Przeciśniecie się przez tłumek zajęło nam chyba z 15 minut. Wreszcie ujrzeliśmy ją w całej krasie. Stała tam jak żywa, taka malowana, królowa prawdziwa karnawałów, muzyki rozrywkowej i teledysków wszelakich. Królowa pudelka. Kolorowe lasery rozświetlały jej twarz. Biegała po scenie, a lasery za nią. Ruszała się jak łania w rui i miało się wrażenie, że zaraz jej gors odpali razem z giczą pod kierunkiem Siergieja Korolewa. Salut - miało się ochotę wykrzyczeć. I to to, co tam miała rzeczywiście wystrzeliło pod koniec jednego z tych bardziej znanych utworów muzycznych artystki i to prosto na publiczność, w tym na nas, na głowy nasze i ręce. I wtedy to żeśmy się trochę przestraszyli, no bo żeśmy pod samą sceną stali i to wcale nie wyglądało jak sztuczne ognie tylko jak znacznie bardziej realistycznego coś, przynajmniej ja tak pomyślałem, ale jakoś tak w środku wiedziałem, że mogę się czuć bezpiecznie, no bo przecież nie jestem na byle z dupy koncercie punkowym tylko to w końcu sama królowa i to raczej o jej bezpieczeństwo przy tych pociskach należałoby się martwić. I przez te sztuczne ognie poczuliśmy się tak jakoś odurzeni choć nic żeśmy prócz tego palenia nie brali i w sumie to nic żeśmy też nie pili. I szła ta muza tak w najlepsze jak trzeba w sumie i mogłoby to trwać tak bez końca kiedy Gaga ni stąd ni zowąd jak nie wypierdoliła się na scenie chyba przez to całe obciążenie, przez ten szkieletom, ten szkielet druciany na sobie co miała musiał jej ciążyć no i się wyjebała jak długa jakby taka przemęczona była biedna czy już po prostu rady nie dała, tego żeśmy nie wiedzieli ale jakoś się nam tak nagle ciężej na sercach zrobiło i żal jej, bo ona taka drobna, drobniejsza jeszcze niż na zdjęciach i w telewizji. Pomyślałem wtedy, że mogliby jej teraz te szrapnele z giczy odpalić, to może by ją dźwigło trochę, ale ona sama się pozbierała, czego żeśmy nawet do końca nie zdążyli zauważyć. I tego następnego kawałka to już żeśmy nie znali i ciężko nam było choćby nucić a nawet się bujać do rytmu nie bardzo i wtedy Wojtek, nie wiem, co mu odbiło, zaczął ją telefonem nagrywać, kamerować znaczy się, choć to oczywiste było, że nie można, bo nikt tego nie robił, ale on sobie chyba co innego pomyślał i nakręcił nawet z minutę chyba, teraz nie wiem, bo jeszcze tego nie widziałem, ale to sama Gaga była na żywo, na jego telefonie, i on ją tam teraz miał i miałby więcej, gdyby nas za to kamerowanie ochrona brutalnie nie wyjebała. I nie pomogły tu tłumaczenia żadne, że kurtki mamy jeszcze tam, że bilety kupione, ale jak im Wojtek ten filmik pokazał, bo oni niewiele chyba tak tyłem widzieli, to się okazało, że on tam ma ten moment jak Gaga się wyjebała i myśmy od razu już teraz wiedzieli, że to musi coś znaczyć i że skoro nie wolno było tam kręcić, a Wojtek to ma na telefonie to to nie bagatela i w huju mieliśmy od tego momentu tych ochroniarzy i zadzwonił tym samym po taryfę i żeśmy od razu pojechali do niego zrzucić te wideo i o kurtkach nawet zapomnieli. Zrzucily my i co się okazuje grubo ten film na kompie wygląda, o wiele grubiej niż w realu wygląda i tak go w kółko oglądamy aż nam się odechciewa dość szybko w sumie bo na tym filmie to głosu nie ma tylko szumy jakieś i trzaski więc ja mówię do Wojciecha - Wojciech podłóż.

sunny haab

2010-05-27T12:25:00.000-07:00

„Być nowoczesnym to parać się po amatorsku Nieuleczalnym”.

Emil Cioran

23 maja 2010 roku między czwartą a piątą nad ranem przeżyłem koniec. Katatoniczny, apokaliptyczny Koniec. Kolejne noce pozostawiły we mnie poczucie powolnego zapadania się, które do dzisiaj miało swoje letargiczne fazy składające się na swoisty epilog. Trwoga w nie mniejszym stopniu niż inteligencja jest środkiem poznania, ale w przeciwieństwie do niej u swego kresu może zamienić się w koszmar. Powinienem o tym milczeć. Nie posiadam środków, które pozwoliłyby mi zamilknąć. Paradoksalnie, nie jest to bynajmniej wykonalne. Obecność śmierci za dnia, zwłaszcza o świcie smakuje niczym czosnek z pieczonej jagnięciny, ożywia, lekko odurza, apatycznie pociąga ku sobie. Zastanawiam się kim byłaby osoba dobrze znająca moją bezsenność. Fantastycznie! Nie zapominam o ludzkim aspekcie całej sprawy. Bezsenność, jeśli tylko dzieli się z kimś łóżko, jest jedyną formą letargu dającą się pogodzić z legalnym, lecz z góry skazanym na fiasko zatraceniem. Względnie niegroźnym. O ile, mając fizjologiczne implikacje, bezosobowe myśli pojawiające się ni stąd ni zowąd w przestrzeni i zderzające się nagle ze ścianami potylicy nie są w stanie wyrządzić krzywdy. Odwalić tą całą robotę nie wychodząc z łóżka, wdrapać się na kilka szczytów, w tym szczyt pruderii i przeżyć. Zwracam się w tej chwili wyłącznie do młodego typa w okularach; gdyby myśl o samobójstwie nie napawała mnie takim spokojem pewnie powiesiłbym się już kilkakrotnie. Nie jest to oczywiście powód do zmartwień. Raczej ta senność, i to że bezwolnie skłaniam się w stronę niemożliwości niewypowiedzianego. To coraz intymniejsza bliskość tych pokładów, wręcz namacalna, mroczna obecność tych sfer nie daje mi spać. I to, co się ogląda w telewizji, to co się mówi o świecie, co się obserwuje. Czyż nie jest to wystarczający powód? Gdybym umiał fruwać z pewnością bym to zrobił, właściwie to zdarza mi się, ale już nie tak często i nigdy na życzenie. Gdybym mógł o tym decydować, zrobiłbym to, ale tylko po to aby runąć z największym na jaki mnie stać impetem. Tymczasem skończyły się obrady okrągłego stołu i okrągłego stołu już nie ma. To co mówią w telewizji, wiecie co mam na myśli. Te wszystkie programy. Mam od tego wrzody na żołądku, do tego problemy z wydalaniem. Dlaczego miałbym się więc troszczyć o sprawy pomniejsze, choćby były najbardziej nawet rozsądne? Nędza wszelkiego wyjaśniania reprezentuje imperatywne parcie na krańcu, jak i u nasady, dostarczającego mi ustawicznych cierpień jelita grubego, poskręcanego tak, że wolę o tym nie myśleć. To, co się w nim kumuluje (a co wydaje się najbardziej ulotne) przejawiając wręcz substancjalne istnienie doprowadza mnie do łez i sprawia, że sam chciałbym tym być. Niczym innym. To, czego potrzebuję, to rozproszenia się we własnej kiszce zaraz o świcie. Jestem pewien, że byłaby to jedna z nielicznych chwili, kiedy wiedziałbym niezbicie, o co chodzi. Tymczasem to inni umierają, inni się troszczą i są bardziej rozsądni, lecz nawet w celi skazańca wybrałbym ten sposób patrzenia. Ciągnę to tylko dlatego, iż czuję, że jest w mojej mocy osiągnąć szczyt gnuśności w marszu. Z klasą. Niepostrzeżenie. Powinienem o tym milczeć, ale nie mam po temu sposobu. Frazesy człowieka rozsądnego – okiełznać galopującą melancholię stwierdzając, że to nuda i móc ustawicznie do niej wracać i chcieć ustawicznie ją przywoływać. Radości tej nie potrafię uniknąć, nie potrafię o niej milczeć. Nie potrafię jej nazwać inaczej jak – jasnością widzenia. Lecz odwołując się do niej drętwieje, czego nie można nazwać inaczej jak – utratą jasności widzenia. Boję się, że oczekując nowych rezultatów, oddalę się od niej, stanę się metodyczny, ugaszę gorączkę i zamilknę. Należałoby może i tego pożądać – boję się jednak, że nie ma nic głupszego. Ku dobrej komunikacji – chodzi tu o coś znacznie więcej niż smutny widok za oknem i obecność śmierci. Chodzi o ćwiczenie się w wirtuozerii gnuśności . Mówię o spijaniu z jej owoców do końca, nie popadając przy tym w zadumę i nie stając się apatycznym. Choć apatia to może złe słowo; nie popadając w osłabienie. Biada zblazowanym. Mówię o alpinizmie leniwców graniczącym z prowokacją. W praktyce; wylegując się do południa; łatwo popaść w rozpacz będącą owocem bezczelności nieszczęścia. Winniśmy raczej naśladować pozycję trupa; jesteśmy tedy nietykalni, inaczej stajemy się żerem dla dziur i koniec z nami. Pozycja trupa nie musi oznaczać pozycji leżącej, choć ta jest wskazana, a tym bardziej nie musi oznaczać dyskrecji. Obsesja śmierci doskonale się dzisiaj wpisuje, sama, w cokolwiek zachcemy ją włożyć. Ku uciesze spacerowiczów; nie zamyka się już przyłapanych na agonii. Nie musimy chować odrazy. Osobiście łatwiej bym sobie z tym radził, gdyby nie kapitulacja jelita. Twierdzi się, że to namaszczenie. Predestynowany by dokonać zamachu na wszelkiej aktywności. Przyjemnie nieudany, kierujący się w stronę mądrości roślinności, nawiedzany przez koszmary bronię się nie rojąc roszczeń. Ospały. Na Ospałość stawiam potężny akcent. Nie myśląc o niej – cierpię. Nie poddając się jej – cierpię. Nie troszcząc się o nią – cierpię. Tego domaga się moja natura – troska mniejszości – technika praktykujących kosztem samych siebie. Tuż spod jej tafli – mowa o senności – czego nie można nazwać snem – wybudzam się. Wybudzam się, gdyż śni mi się obłęd. Trzęsąc głową, łopocząc wargami, nie mogąc nic z siebie wykrztusić, odczuwam go jak zmęczenie, a nie jest on niczym, jak niemożliwością wykrztuszenia z siebie jednego słowa. Tracę wszelkie pojęcie. W końcu wypluwam – realizm realistyczny - cokolwiek miałoby to znaczyć i budzę się z ulgą, która nie jest przebudzeniem. Nic tak nie wyjaławia umysłu, jak próby doszukiwania się sensu między słowami wyplutymi w bezsennej męce o czwartej nad ranem. Przeto już pleść zaczynam, na co nie chciałbym patrzeć inaczej, jak na niższą formę agonii. Bez wątpienia można się w tym trenować, lecz o ileż przyjemniej jest pozostać świeżakiem i nie zmieniając pościeli pisać listy pełne śmieszności i patosu. O tak!

Rozchylam powieki dość żywo. Z pozycji leniwca schodzę w pozycję obserwatora i stwierdzam – męka jest zwieńczeniem.

Powinienem o tym milczeć. Nie posiadam środków, które pozwoliłyby mi zamilknąć. Właściwie to posiadam, lecz powiadają – do twarzy ci z farsą.

old & classic

2010-05-13T06:44:00.000-07:00

Pogoda od kilu dni nadaje się tylko do spania. Wszyscy narzekają, że zimno.Przez tą aurę czuję się jak ludzik Michelin. W domu były naciski, włożyłem więc trampki i pojechałem do tesco. Kupiłem kilka butelek szkockiego portera, każda inna, jaja, masło, bułki i szpinak. Kiedy siedziałem już w samochodzie, ktoś zastukał w szybę. Był to młody szkot z nieco czerwoną gębą. Chciał sprzedać telefon. Starą Nokię w nie najgorszej kondycji. Był roztrzęsiony, żeby nie powiedzieć zdesperowany i najwyraźniej bardzo potrzebował pieniędzy.
Powiedziałem: - nie potrzebuję telefonu.
Cokolwiek – powiedział - miej pan litość. Jest bez sim-loka, wszystko działa, mam ładowarkę – tyle zrozumiałem. Dalej nawijał niczym atomowe wrzeciono pod presją, co brzmiało na tyle przekonująco, że dałem mu w końcu pięć funtów. Człowiek nie potrafi odmawiać w takich sytuacjach, szczególnie komuś tak roztrzęsionemu. Ten gość wyraźnie czegoś potrzebował. Nawet, jeśli miałyby to być tylko dwa buchy, pomógłbym mu i bez odstawiania tego cyrku. Szczęśliwy uścisnął mi dłoń dodając, że to naprawdę dobry telefon i zniknął. Być może – pomyślałem. Wszedłem w menu, klawisze działały bez zarzutu, na tapecie był tygrys. Chciałem zapytać; na co mu te pięć funtów, ale nie była to w końcu moja sprawa. Choć moje pieniądze. Szczęściarz – pomyślałem. Wróciłem do tesco i dokupiłem jeszcze dwa Old Empire. Kiedy stałem w kolejce telefon zadzwonił. Będąc wiernym od lat użytkownikiem noki rozpoznałem dzwonek bez pudła. Był to klasyczny ring, żadne tam midi czy wmv. Wiązałem jakiś cichy sentyment z tym dzwonkiem. Dzisiaj nieczęsto daje się go usłyszeć. Nie kryjąc radości odebrałem przedstawiając się najlepszą na jaką mnie stać angielszczyzną. Głos w słuchawce odpowiedział - I am Lidia. - Lidia, co ciągle mi schlibia - pomyślałem, oraz - teraz już pójdzie z górki. Nie myliłem się.

mind your head

2010-05-11T15:53:00.000-07:00

Pierogi u Jędrusia od kilku dni można kupić w tesco za funta. Jeśli okraszyć je masłem są naprawdę wyśmienite, nie licząc tych z mięsem. Kupiłem trzy paczki więcej i upchnąłem w ciasnej, rozklekotanej lodówce. Wystarczy je wrzucić do wrzątku, a kiedy wypłyną na powierzchnię są już gotowe. Wiedziałem o tym, mimo to odczekałem minutę. Zjadłem kilka, resztę zapakowałem do plastikowego pudełka na prowiant. Kombinacją klawiszy Fn + F1 wyszedłem z Windowsa XP Black Edition, do plecaka schowałem jeszcze ryż na mleku i tofinki z lidla, którymi podobno, powinno przykrywać się kubek z gorącą herbatą. Zwyczaj, zgodnie z zaleceniami szefa praktykowany przez niewybredne kelnerki z Centrali, kiedy to jeszcze mieściła się w na Peowiaków. Dopiłem ostatnie zalanie brazylijskiej la mulaty irytując się po raz kolejny na myśl, że bezmyślną ekstrawagancją było kupienie jej dziesięć kilo, zamknąłem drzwi mieszkania przy Ramsay Road i w pośpiechu wsiadłem do samochodu. W lusterku zauważyłem czerwoną kropkę na dolnej wardze. To niemożliwe, że sam się ugryzłem. Tak jest codziennie, dziewczyny nie chcą mi wierzyć. Ja jestem przekonany, że to nie przypadek. Może lekka, niewinna paranoja, ale mam przez to poważne trudności z zasypianiem. To pora kiedy one lgną się najbardziej.

W samochodzie czuć jeszcze nieprzyjemny zapach gumy. To nowe pokrowce. Kupiłem je, jak większość znanych mi rzeczy okazjonalnie, w promocji lub na wyprzedaży. Były o dziesięć funtów tańsze od tych ze zwykłego materiału. Założenie ich wymagało ode mnie anielskiej cierpliwości, zręczności krawca oraz myślenia abstrakcyjnego. Łudziłem się, że może teraz będzie czyściej, przyjemniej tak jakoś, że plecy będą mnie mniej boleć, że samochód zyska na wartości, że łatwiej go będzie sprzedać. Wiadomo, wszystkie te powody dla których kupuje się pokrowce, pomijając fakt, że była to prawdziwa okazja. Powodowały mną.
Przejeżdżając prze Forth Road Bridge wiatr był tak silny, że przy większej prędkości telepało samochodem. W fabryce jestem 10 min przed czasem. Nie mogąc znaleźć miejsca parkuję w poprzek drogi. Odliczam. Wypluwam gumę do popielniczki. Mam jeszcze kilka minut, udaję, że chowam coś do schowka. Przeglądam się, czy aby nie zaschła mi ślina w kącikach. Czekam dokładnie do 13:55. Wychodzę. Idę powoli, rzucam kilka spojrzeń na palarnię, kilka srogich spojrzeń na prze-kozaków co to trzymają się w parach i na resztę. Odbijam się. Przy szafce zatrzymuje mnie Jozef.
- Achoj Rafal – powiedział.
- Achoj Jozef – odpowiedziałem.
- Mate juz ta licenciu pre taxi? – spytał.
- Czekam na zaświadczenie o niekaralności, żem nie siedział za kratkami – powiedziałem, krzyżując ręce aby zrozumiał – dopiero wtedy mogę iść na szkolenie.
Powiedział: - Och, a to dajtie mi wiediet akto se sli.
- Wszystko ci opowiem Jozef. Mozete być pewni – odpowiedziałem.
Powiedział: - To naraszki.
Powiedziałem: - Ciau Jozef.
W szafce numer 266 trzymam kask, gumowe rękawice, nieprzemakalne spodnie na szelkach i dwa polary. Nie dolary, polary. Trochę z niej cuchnie, jeden polar leży tam prawie rok. Zakładam ten czystszy. W między czasie wymieniam kilka serdeczność. Niektórzy tu zdają się nawet mnie lubić. Uśmiecham się do nich, pytam co słychać. Odpowiadają. Wkładam pierwszy czepek w grubszą kratę, stopery, drugi czepek, worki na stopy, siatkę na brodę. Z trudem znajduję miejsce na buty. Z trudem się podnoszę. Szukam kaloszy w swoim, lub przybliżonym rozmiarze. Zdawkowo, unosząc brwi wymieniam kolejnych kilka uprzejmości. Czyszczę ręce raz, drugi raz, dezynfekuje je, wkładam fartuch nie bacząc na rozmiar. Przeciskam się. Wchodzę na halę. Jestem świeży, pełen energii, dobrze odżywiony, przygotowany do pracy. Jest sobota. Przechodzę przez korytarz na pierwszą halę – Deli 1. Spostrzegam nowych, więcej niż ostatnio. Wyróżniają ich granatowe czepki, kręcącą głowami. Przechodzę Deli wzdłuż, próbuję znaleźć znajomą twarz. Zbyt duże zamieszanie. Kiepski management chciałoby się rzec.
Spoglądam na linki. Na linkach nie znane mi produkty. Owoce jakieś, jeżyny, porzeczki, nowe pudełka, makrela, tuńczyk. Nowe zapachy. Dostrzegam Slawkę – menedżerkę spod Bratysławy. Wygląda na przejętą, w kolejce ze trzy osoby z wyraźnie roszczeniowym nastawieniem.
Podchodzę bliżej, rozpoznaje mnie z daleka, kiwa ręką abym podszedł. Podchodzę.
Spytałem: – Co tu się dzieje?
– Rafał idź do Trishy, jest na trojkie. Ona vam powiedia – odpowiedziała stanowczo, wyraźnie nie mając zamiaru wdawać się w dyskusję. Wymieniamy tylko uprzejmość. Patrzę na zegar. Jest pięć po czternastej. Zauważam, że pracuje jedna linka więcej, że zlikwidowali ścianę łączącą Deli z chłodnią. Czuję się w tej przestrzeni trochę nieswojo. Idę na trójkę. Znajduję Trishę – starą, wrzeszczącą Szkotkę, pytam co mam robić. Wyraźnie mnie nie kojarzy. Staram się uśmiechnąć.
- Usually I work on cooling, Slawka told me to come here – powiedziałem. Teraz załapuje. Spogląda w papiery.
–Today you are working on a Deli five raf – odpowiedziała.
- Deli five? – spytałem zdziwiony. Jeszcze tydzień temu było Deli 1, 2 i 3, skąd do cholery nagle wzięliście five. –I don’t know where it is. I work only on weekends – powiedziałem zaskoczony.
Powiedziała: – You have to go out, go through the prep and ask someone there, you can ask Martin.
Pokiwałem głową i odszedłem. Cóż innego mógłbym uczynić? Z pokorną miną opuściłem miejsce, gdzie mogłem się schować, spacerować do woli udając, że czegoś szukam, rozmawiać z kim przyszła mi ochota lub siedzieć na dupie i leczyć plecy na rzecz Deli five, o której istnieniu do tej pory nic nie wiedziałem. Nie miałem pojęcia, jak to możliwe, że przy tak chaotycznym managementcie udało im się w tak krótkim czasie postawić nowe Deli i zaprząc tam ludzi. Wróciłem do changing roomu, przebrałem się i poszedłem szukać Martina. Pomyślałem, że to pewnie prosperita się budzi, idą promocje, konsumpcja, stąd zamieszanie.
– Deli piatka, to nie je zadny Deli, a no place dodavky zemiakov, zaraz pre dispatch (coś na kształt magazynu z którego bezpośrednio wysyłany jest towar), ta wysoki budowu. Na dispatchu saty buta ochronne a westa (odblaskowa kamizelka). Chodte vythom na sama hore. Dnes Jurij tam pracuje, bedete mu pomoc. Dostanete zemiaky – poinstruował mnie Martin – chargehand z chilla.
– Acha – odpowiedziałem – Martin, Martin… był taki jeden Martin zwali go Heidegger, ale pewnie nie kojarzysz – dodałem. Martin spojrzał zaintrygowany. Było jasne, że da się wciągnąć w dyskusję. Miał bystrą, nieco napuchniętą twarz i niegłupie poczucie humoru. Cały czas chodził lekko, na swój chciałoby się rzec mimochodem wywyższający się sposób, uśmiechnięty. Kilkakrotnie słyszałem, jak przy różnych okazjach wspominał, że jest Żydem. Lubiłem go za to i lubiłem te twarz.
- Nazov kojarzę z historii. Ale se ani nepamataju – powiedział Martin, wyraźnie, nieco teatralnie przejęty.
Powiedziałem: - To taki niemiecki filozof.
Spytał: - Ty studoval filozofiu?
- Ano. A ty co kończyłeś? – spytałem. Wyglądał i nosił się raczej w sposób wskazujący na intelektualne zaplecze. Zaczął coś mówić o angielskim i translatoryce, co nie do końca rozumiałem. Powiedział, że zna filozofię, bo miał też przez jeden semestr, fakultatywnie. Uśmiechnąłem się szczerze.
- A z jakiej skola bol ten Heidegger? – spytał Martin.
Spytałem: - Co?
- No… ci stoics, epic…
- Ach – uniosłem brwi - takie szkoły to raczej w starożytnej Grecji. I nie epicy a epikurejczycy. Chyba. Z resztą nie wiem jak to jest po waszemu. Ale to dobre pytanie – powiedziałem. Zastanowiłem się chwilę – On nie był z żadnej szkoły, miał swój własny system.
Powiedział Martin: - Ano! System, dobre. Ano. A doslo k dalsiemu, ten co literaturu aj pisał –kiwając głową jakby właśnie sobie coś przypominał.
- No takich to sporo było – powiedziałem.
- Ten co on povedal, ze nie je ziadny Boh – powiedział.
- Nietzsche – powiedziałem.
Powiedział: - Nietzsche, ano! Ten to bylo jebniety, nie?
- No chory był trochę pod koniec – powiedziałem.
- Tobie nie poprzewracalo w hlavie z toho? – spytał Martin.
- Może trochę. Z resztą nie wiem, ciężko mi ocenić – odpowiedziałem właściwie nie wiedząc po co w ogóle zaczynałem ten temat. Zamieniliśmy jeszcze kilka zdań, pytał o jakiegoś francuza, którego nazwiska nie mógł sobie przypomnieć, a który literaturu też pisał, ale żadne z wymienionych nazwisk nic mu nie mówiło, w końcu przerwał nam ktoś i poszedłem szukać windy do wysokij budowu.Sama hore okazała się mniej więcej drugim piętrem. Budynek znalazłem bez trudu, chociaż od strony, z której wjeżdżałem do fabryki był praktycznie niewidoczny. Budynek przypominał raczej pustostan, surową, puszczoną w niepamięć przemysłową konstrukcję ze stali i kamienia niż magazyn. Mogłem się tylko domyślać do czego służą ogromne wnęki od frontu. Wjechałem windą na górę i pierwsze, co ukazało się moim oczom to stojące jeden na drugim drewniane kontenery. Znałem ten widok, wiedziałem co znajduje się w środku. Poczułem przeciąg, a właściwie to nieliche wietrzysko. Miałem na sobie tylko koszulkę i firmowy, wysłużony polar. Czuć też było wilgoć, zgniłą wilgoć nie mającą nic wspólnego z powietrzem. Kichnąłem. Wycierałem się w rękaw, kiedy podszedł ten, który widocznie już tu na mnie czekał. Był to postawny gość w żółtej, cholernie umorusanej kurtce. Martin powiedział, że nazywa się Jurij, musiał być więc Słowakiem albo ruskim.
– Ty bedziesz naciepywał zemiaky do tej diery – powiedział wskazując ręką najpierw ziemniaki, potem obity blachą otwór w ścianie. Pracując rok czasu ze Słowakami nauczyłem się mniej więcej rozumieć o co im chodzi, byli dość bezpośredni i przy odrobinie dobrej woli komunikacja przebiegała bez zarzutu. W fabryce funkcjonowało coś na kształt słowacko-polskiego i kto nie chciał właściwie wcale nie musiał używać angielskiego.
- A niby jak ja to mam robić? – spytałem.
- Mat nauszniki – powiedział podając niebieski kask, do którego zmyślny producent przytwierdził ochronne słuchawki wielkości zaciśniętych pięści – Zaloz to, sa budem huk ako maszyna pohyblu – dodał.
Nietrudno się było domyślić na czym ma praca polegać, właściwie to powiedziano, wyjaśniono mi to już w bardzo przystępny sposób – na naciepywaniu ziemniaków, cokolwiek miałoby to znaczyć. Zauważyłem, że kontenery pogrupowane są według rozmiaru i gatunku ziemniaka. Było tego dobrych kilkanaście rodzajów, do tego dochodziły ziemniaki w papierowych workach. Włożyłem kask.
- Ja się nazywasz? – spytałem.
- Jurij – odpowiedział Jurij – dnes je busy, preto potreba zapierdalamy.
Nie widziałem go wcześniej, jednak Jurij przypomniał mi kogoś. Pierwsze skojarzenie padło na Zygmunta Staszczyka ale szybko porzuciłem ten trop. Zastanawiałem się - kogo? Może miał tu brata, nie wiem. Mógłbym się założyć, że zna na pamięć kilka dobrych szlagierów, że śpiewa je wieczorami swoim słowackim współlokatorom i że mają tam całkiem wesoło. Zastanawiałem się; jak go podejść, jak zagadać by nie stracić dnia na naciepywaniu ziemniaków? Zdałem sobie sprawę, że może to być coś więcej niż tylko jednodniowa znajomość, że skoro jestem weekendowy, to mogli mnie tu przenieść na stałe. Zmarszczyłem czoło.
- Sam tu pracujete Jurij? – spytałem.
- Niekiedy sam, niekiedy nie sam. Uvolnili prec jednego Szkota, co tu robil, takze mozete dali ciebie, ale nie je zla to robota, tylko niekedy trochu veterno. Mal ste nejake skolenie?
- Nie, żadnego szkolenia sem nie miał. Po prostu kazali mi tu przyjść. Ja nawet nie wiedział, że to Deli piatka – odpowiedziałem.
- Matie moc vozika? – spytał Jurij.
- Moc wozika? Nie rozumiem – powiedziałem.
Powiedział: - Papiere na vysokozdvizny vozik.
- Uprawnienia na wózek widłowy, tak? Nie mam, ale mogę się nauczyć – odpowiedziałem.
- Neplatne – powiedział – nikto nebude kontrolowat.
Powiedziałem: - To zajebiście. Czy to znaczy, że będziemy tu sami? Nikt tu nie zagląda?
- Nikto se bude. Jak matie chec dokonca mozete pic piwo – powiedział.
Powiedziałem: - A co z ziemniakami, nie widzę tu żadnego widłowego vozika… nie chcesz powiedzieć, że naciepujesz je ręcznie.
- Masz pravdu – odpowiedział - Damy te hnedy bagi, zvysok sa dayshift zrobił.
Zapomniałem wspomnieć, wspomnieć komukolwiek, że od dźwigania worków, nawet tych dwudziestokilowych łupie mnie w krzyżu i to łupie okrutnie. I tak nic by to nie zmieniło, ale przynajmniej miałbym na kim wyładować złość. Mieliśmy do przerzucenia jakieś trzy i pół tony, co w praktyce, na chłopski rozum jest nielichym ciężarem. Spojrzałem w dół, dostrzegłem swoją mazdę i przejeżdżającą obok niej ciężarówkę z napisem - your m&s free farm potatoes. Wiatr był nieznośny.Trzeba pomyśleć o takiej kurtce – stwierdziłem. Bez zbędnych ceregieli jęliśmy naciepywać. Maszyna formatu dwóch dorodnych kombajnów, zaprojektowana przez firmę – Peter Cox - zajmowała prawie dwa piętra i fundowała ziemniakom taką turbulencję, że te wypadały z niej golusieńkie. Prosto pod noże, a potem do kotłów, które pracując jeszcze na pełnym etacie miałem zaszczyt obsługiwać. Firma niewątpliwe dbała o mój systematyczny rozwój i podnosiła kwalifikacje. Bez wahania zaprenumerowałbym, gdyby wydawali jakiś regularnik. Darzyłem sentymentem miejsce przy kotłach. Rozumiecie. Teraz głowę zaprzątała mi nową znajomość, oswajanie przestrzeni, naginanie języka, a przede wszystkim, niemal mantryczne naciepywanie ziemniaków do dziory, co to jest ruchomą paszczą dwu kopulujących z hukiem kombajnów.
- Gdzie tu jest miejsce na twórczość? – spytałem.
- W piczy – odpowiedział Jurij.
- Gdzie tu jest kurwa zegarek? O której idziemy na prestavku? – spytałem.
Odpowiedział: - Mozete jest a pit tu. Zajtra wez se jedlo na vrchol a dnes sa mozete ist – co miało znaczyć mniej więcej, że nie ma żadnych przerw. Trochę jak na budowie, siadasz na murku; zjadasz dwie kromki z paprykarzem, wypijasz piwo lub kawę i wracasz do roboty.
Powiedziałem: - Że niby co, mam siadać na mokrej palecie i pilnować ziemniaków, czy nie kiełkują? – Zdjąłem kask.
- Dnes mozete ist – odpowiedział.
- To ważne Jurij, jak się będziemy traktować. Idę – powiedziałem i zdecydowanym krokiem ruszyłem do windy. Winda czekała. Obok niej, na litym murze wisiała tabliczka z napisem – Mind your head – że niby co – pomyślałem – że mam przemyśleć swoją głowę? Zasunąłem metalową kratę i zjechałem w dół. Przejażdżka trwała nie dłużej niż dziesięciu sekund, w sam raz aby stwierdzić, że Jurij podobny jest do Kacpra Hausera. Przed wyjściem wcisnąłem przycisk bezpieczeństwa. Na parkingu już tak nie wiało. Wsiadłem do samochodu. Zdjąłem polar i przekręciłem kluczyk. Odwróciłem się do tyłu. Na foteliku leżała butelka z wodą, kilka płyt i tofinki. Poczułem ulgę.

taxi central

2010-04-23T05:30:00.000-07:00

Czy tak nadchodzi koniec? – to koniec powiedzieli – Umarli wygrali.

Czasem myślę, że najlepiej spożytkuję tę odrobinę szczęścia nie wychodząc z domu. Zza okna obserwując jak wszystko zaczyna się kończyć. I nie ma w tym nic złego. Wystarczy, że będę powtarzał - nie ma w tym absolutnie nic złego. Odkąd pamiętam świat rozpuszczał się w samym sobie. To zawsze wystarczało. Siedzieć i gapić się w sufit, a i tak jest już nadto ciekawie, wprost nie do ogarnięcia. W którymś momencie zaczynasz się trząść i wtedy lepiej mieć kogoś przy sobie. Kogoś z kim obejrzysz fakty i zaśniesz. Z kim wymiana informacji będzie sprowadzona do minimum, bezwzględnego, wystarczającego do zachowania równowagi minimum. No i gandzia, wszyscy utożsamiają ją z równowagą. Weź ten pierwszy lepszy przykład z filmu, z tego o tykających zegarach. Kojarzony ze śmiercią i z zaślubinami. Jest w tym oczywiście coś więcej. I o to więcej, o nic innego, jak o to ulotne więcej się rozchodzi. Nawiasem mówiąc whyte & mackay doskonale spełnia rolę rozpuszczalnika.

industrial estate

2010-04-07T15:10:00.000-07:00

Przeprowadziłem eksperyment z jeżykiem. Zgodzono się abym pracował mniej. Dyskietki odeszły do lamusa, bezpowrotnie. Niejeden głodny kawałek. Zgodzono się abym pracował mniej. Myśl o tej chwili staje się moim fetyszem. Przeprowadziłem eksperyment z jeżykiem. Dyskietki wspominam stale.

biological

2010-04-02T15:51:00.000-07:00

Dlaczego współcześni mi myśliciele nie mówią nic o współczesnej mi muzyce? Fakt. Wyartykułować jej nie sposób. To jak zapodać sobie w kanał i chcieć równocześnie opisywać, jakby pisało się podręcznik medycyny, zmiany zachodzące w purpurze żył. Niczego więcej nie pragnę, jak zapodawać sobie w ten kanał nutą francuskich duetów, przetwornikami najwyższej jakości. Mieć przed sobą co najmniej pięć godzin do świtu. Myślę, że właśnie tak działa heroina, myślę, że gdyby dać jej ciało, głos i nazwisko byłaby mi jak siostra. Że byłaby między nami odgórna więź, jak między bliźniakami. To nie to, że ta muzyka tak na mnie działa. To skład mojej krwi. Hemoglobina ścina się niczym białko wrzucone do wrzątku po wpływem najmniejszego niemal szmeru skręconego w tę mańkę. Z niej bierze się wszelki jad. Układ nerwowy na wołanie kwaskowej nuty wykrzesza z siebie zapas serotoniny przeznaczony na następne trzy, cztery dni. W przyrodzie nic nie ginie, za wszystko trzeba zapłacić. Wykrzesza i zasysa z desperacką siłą podobną topielcowi chwytającego pierwszy oddech. Wykrzesza i spożywa w czasie tak krótkim, że nie jestem pewien, czy to aby nie tylko krótkotrwała arytmia serca. Dzisiaj to samo spotkało mnie na parkingu przed Lidlem. Jonasz siedział z tyłu, wyszedłem wypiąć go z fotelika i nagle ściemniała wizja. Musiałem się oprzeć. Serce zadudniło jak rażone gromem po czym umilkło. W takich chwilach człowiek czuje się naprawdę zdezorientowany. Pomyślałem, że to może przez tą fabrykę, że za dużo pracuję. Trwało to nie więcej niż 5 sekund, ale to jak pięć sekund ni stąd ni zowąd brutalnie wyrwane z życia przez obcą siłę. Pierwsza myśl jaka dopada wtedy człowieka to, iż właśnie otarł się o zawał. Po chwili wszystko wróciło do normy. Tymczasem francuski duet jebudu, czterdziestą minutę niczym fluoryzująca sinusoida wysysa co najlepsze z mych trzewi. Zdrowa, wirująca toksykologia. Tymczasem zapełnia się kolejna szklanka z wodą cytrynową i muszę to wreszcie powiedzieć – jestem przeciwnikiem wód smakowych, szczególnie tych truskawkowych i brzoskwiniowych, ale… whisky z wodą cytrynową jest zdecydowanie lepsze od whisky z kolą. Nadaje się do picia na ciepło i nie trzeba myć po tym zębów. Można się schlać i sru, prosto do łóżka. Wcześniej, kiedy brakowało koli, dolewałem soczki w kartonikach, ale były zdecydowanie za słodkie, no i na drugi dzień Joncio nie miał co pić. Później próbowałem z pomidorowym i w końcu z rosołem. Z rosołem nie wyszło najgorzej, ale na drugi dzień Joncio musiał jeść serki z tesco zamiast zupki. Teraz do whisky dolewam wody smakowej, cytrynowo-limonkowej i jest to drink jak należy, drink we właściwych proporcjach. Słodko-kwaśny. I serce po takim napoju jakby nabiera wigoru i głowy nie ściska i dusza mniej skamle. Krew lepiej krąży, cera jaśnieje i przede wszystkim od kwasów tłuszczowach wody smakowe są tańsze.

staying alive

2010-04-01T13:50:00.000-07:00

Jestem czerstwy chlebek z serkiem, który smakuje, jak grzybek. Sam jestem grzybek, sam jestem czerstwy i sam jestem serek.

To obłudne, jestem tym serkiem śmierdzącym, pije te piwko jedno z tańszych i piszę o obłudzie.

Zwrot, który musi się dokonać, który się dokonuje tyczy nieco szerszego spektrum. Ja, pogoda, godziny, ona, świat. Świat, opór, twórczość, ja.

UK jest państwem, gdzie wyrzuca się najwięcej jedzenia w całej unii. Codziennie jestem świadkiem tego i jakoś mnie to specjalnie nie rusza. No, rusza na tyle aby o tym powiedzieć. Nie więcej. Nigdy nie potrafiłem udawać, że wczuwam się w cudzy ból czy nieszczęście. Owszem porusza mnie to, ale nie tak jak innych. Zdarza mi się nie pohamować śmiechu w tragicznych sytuacjach. Nikt z moich bliskich zdaje się tego nie rozumieć. Oglądanie wiadomości jest jak spalenie papierosa. Nie czuję nic prócz lekkich mdłości. Niewiele jest tak słusznie sztucznych i teatralnych miejsc jak empatia, z tej przyczyna w niektórych przypadkach obrasta ona takim ładunkiem komizmu, że tylko prawdziwie osobista tragedia może powstrzymać ten proces, a i to nie zawsze pomaga.

Obserwuję ziemniaki wpadające do bojlera z wrzącą wodą. Hipnotyzujący obraz jeśli przytrzymać tak chwilę. Zdają się bawić w berka. Tym razem dałem im naprawdę dużo przestrzeni. Jakaż to rozkosz tak płynąć na ruchliwej wodzie – jakaż to rozkosz poruszać się tak w swoim wnętrzu. Zachichotały. Wyciągamy.

jezus żyje i ma się dobrze

2010-04-01T13:06:00.001-07:00

east wemyss

Lady Gaga

2010-03-31T15:50:00.000-07:00

Tu przynajmniej nie wieje. No i nie kapie nic na głowę – pocieszam się. Na zewnątrz potężny huragan. Leje bez przerwy od kilku dni. Fale sięgają kilku metrów. Ruch jest utrudniony. Po pierwsze z powodu kałuż wielkości bajor morawskich, po drugie większość przybrzeżnych ulic jest zamknięta. Istnieje ryzyko, że fala dosięgnie twój samochód. W najlepszym wypadku można oberwać kawałkiem falochronu. Jednym słowem - typowo szkocka aura.
Cholera. Dostaję białej gorączki od tych ziemniaków. Mam wrażenie, że zasypują całe moje życie. Zamieniam kilka lakonicznych zdań z rudą Szkotką obok, odpycham się nogom i spływam. Cały dzień przy nich stoję i pomyśleć, że jeszcze całkiem niedawno miałem ciepłą posadkę w banku. Samochód służbowy, szefową w obcisłej kiecce, garnitur i paliwo bez limitu. Jeździłem po całym województwie próbując sprzedawać kredyty przedsiębiorcom z segmentu SME (small and medium businesses). Smeszne to były wyprawy. Fikcyjne telefony, laptop pod pachą, spotkania z ludźmi najróżniejszej maści mieniących się prezesami. Byle jak najdalej od biura. Nie potrafiłem wysiedzieć za biurkiem dłużej niż pół godziny. Ta branża to przekwitły kwiat kapitalizmu. Tylko tu możesz jeździć nowiutką Toyotą na krajoznawcze wycieczki, pić kawkę w kawiarenkach pod ratuszem, pstrykać zdjęcia gołębiom i jeszcze będą ci za to płacić. Wystarczy, że od czasu do czasu odwiedzisz właściciela cementowni i spytasz czy nie potrzebuje nowej betoniarki. Jakich ludzi ja tam nie spotykałem? Pomysłowość ludzka, wbrew powszechnej opinii nie zna granic. Jeśli rozmawiamy o pozyskiwaniu środków z Unii, kreatywnością bijemy wszystkich na łeb. Prąd z kukurydzy, świńska pasza z trocin, salon masażu dla kierowców z Ukrainy, etc. Nie sprzedałem nic. Nie zrobiłem najmniejszej transakcji. Tyle rozmów. Z takim warsztatem, z kunsztem godnym niejednego sofistyka, z erystyką znaną na pamięć, bezlitośnie prałem banie tym oprychom ze wschodniej ściany. Przynajmniej takie miałem mniemanie. Do diabła, na początku naprawdę się starałem. Wycieczki zaczęły się nieco później. Nie zagrało. Coś ewidentnie przeczuwali. Mogłem w nieskończoność strzępić sobie język, nie potrafiłem wzbudzić zaufania. Tylko raz. Jeden, jedyny raz naciągnąłem dwu gości z Biłgoraja na rachunek firmowy. Firma była w podbramkowej sytuacji. Obiecałem im, że jeśli najpierw otworzą konto, w procesie kredytowym będą traktowani na preferencyjnych warunkach. - Zawsze dobrze traktujemy klientów banku, nie będzie najmniejszego problemu z zakupem tego parku maszynowego. W systemie będziecie widnieć już państwo na zielono - powiedziałem. Połknęli haczyk i od tej pory już nikt nie mógł powiedzieć, że jestem nierobem. Miesiące mijały, stałem się podróżnikiem. Wiedziałem, że nadejdzie ten dzień i nadszedł. Zażądali prawdziwych, wymiernych wyników. Liczb. Nic już nie byłem w stanie zrobić. Tu much flou for them. Byłem za dobry w tej gadce. Ci goście, po tym jak miażdżyłem wszystkie ich wsiowe argumenty, czuli się omamieni. Ktoś, kto prowadzi duży biznes musi czuć, że sam podejmuje decyzje. Grałem w tą nutę i rżnąłem głupa od początku do końca. Zawsze jednak coś podejrzewali. Widzieli we mnie cwanego naciągacza z wyższym wykształceniem. A człowiek miał takie dobre intencje. To wina bruzd na mojej twarzy. Nie byliśmy złym bankiem, wręcz przeciwnie, jeśli o jakimkolwiek banku można powiedzieć, że jest dobry. Starałem się. Pragnąłem utrzymać tą pracę by w końcu zacząć sprzedawać i godnie zarabiać na życie. Wyszła kiszka. Betka, koleżanka z biura, pulchna, chichocząca blondynka udzielała kredytów po kilka milionów i kasowała kilkudziesięciotysięczne prowizje. Byliśmy razem w akcji i nie robiła nic prócz prymitywnego, wulgarnego przewracania oczami i wypinania cycków. Chichotała jak naćpana. Załamałem się. W świecie biznesu umiejętności handlowe, nie licząc tej jednej, to mit. Teoria negocjacji to pic na wodę. Nie sprawdza się. Postanowiłem skończyć z tą maskaradę. Nie mówiąc nic Monice – tzn. szefowej, zacząłem szukać nowej posady. Świat finansów, prócz wrażenia, że sprzedaje się bańki mydlane, dawał jednak wiele możliwości. Z tak bogatym doświadczeniem, setką szkoleń, umiejętnością słuchania, lekkomyślnością byłaby zmiana branży.

Logicznym następstwem bankowości jest doradztwo finansowe. Wylądowałem na rozmowie w ekskluzywnie wykończonym gabinecie, z ekspresem do kawy za dobrych parę tysięcy, gdzie dziewczyna, szefowa działu kadr, w trakcie zadawania rutynowych pytań pokazała mi majtki. Tylko skrawek i tylko PRZYPADKIEM, jednak byłem wstanie dostrzec wzór. Tam mi się wydaje. W pierwszej chwili pomyślałem, że to jakieś nowoczesne metody rekrutacji i że nie można dać się zwieść. Przez ten incydent nie bardzo mogłem zebrać myśli. Gadka nie chciała się kleić i byłem coraz mocniej przekonany, że ona jest na tym stanowisku świeżakiem. – Musimy jeszcze chwilkę zaczekać na prezesa – powtarzała. Nie żebym czuł się niezręcznie, miałem obcykane te gierki. - W to mi graj maleńka – powinienem powiedzieć. Było w niej coś z dziewczęcej naiwności, jakaś ironia w tym i przekorność. Dorosła osoba, szefowa działu kadr, trzymałem w ręku jej wizytówkę. Miała okulary w bordowych oprawkach, lekkiego zeza, około trzydziestu lat, kremowe majtki w niebieskie kwiatki i zwiewną kieckę. Dzbanek z wodą był prawie pusty. Nie potrafię teraz powiedzieć jak długo to trwało. Pamiętam, że tego dnia wszystkim doskwierał upał. Gapiłem się w cytrynę na dnie szklani samemu czując się jak najdorodniejszy owoc cudownego wynalazku, jakim jest klimatyzacja. Miałem na sobie granatową marynarkę w prążki i to było ok. Kupiłem ją w szmateksie za 25 złotych. Leżała naprawdę idealnie. Musiało być koło południa. Szefowej powiedziałem, że jadę do drukarni robić leasing na maszynę Gutenberga. Ukręciłaby mi łeb wiedząc, że jestem na rozmowie kwalifikacyjnej. Siedzieliśmy bez słowa, rolety były spuszczone do samej ziemi. Czułem coraz większe ciśnienie na pęcherzu. Wszedł prezes. Nie zdążyłem nawet odchrząknąć, a już potrząsał moją ręką. Szczerzył bezczelnie do mnie swoje białe zęby i trząsł nią jakby to nigdy nie miało się skończyć. Odpowiedziałem wymuszonym uśmiechem. Usiedliśmy. Zorientowawszy się z kim mam do czynienia podszedłem do tablicy. Saga rodu milczy – zagaiłem pierwszy. – I bez wątpienia. – Odpowiedziała kadrowa. Wyraźnie usiłowała go bronić. Pierwsze jego gesty uzmysłowiły mi, że miałem rację. Ta dziewczyny to pracownica miesiąca. Dalej rozmowa poszła zaskakująco gładko. Jakbyśmy oboje zapomnieli w jakim celu to wszystko. Po kilku minutach wiedziałem, że chcę pracować dla tego gościa. Teraz myśląc o tym widzę, że mogło to wyglądać dwuznacznie. Cóż. Artur, bo tak nazywał się prezes, był naprawdę w porządku. Emanował ufnością i ciepłem. Do tego używał zajebistych perfum. To chyba zabrzmiało jeszcze gorzej. Zaraz wyjdzie na to, że bronie praw gejów. W co ja się pakuję? Teraz w dodatku nic nie słyszę. Czy ja przekraczam granice? Artur czaił rozumiesz takie rozkminy. Kiedy tylko dowiedział się, kim naprawdę jestem, powiedział – ja też piszę. Ja mu na to – potrzebujemy pieniędzy na szmirę, może udzielił byś nam mecenatu? Problem zaczął się w momencie, kiedy zaczął nalegać abym opublikował któryś z jego tekstów. Kazał się podpisywać – jej perioratywność. Dobrze, że nie Królowa śnieżka – pomyślałem. Teksty zaczynały się w stylu – wolna uciekła z grabieży. Albo - http://3.bp.blogspot.com/_yXpG8Sb5nUc/SSMisJWlcnI/AAAAAAAABAY/cy6meMaHKtA/s1600-h/III-30.jpg Odpowiedziałem – niestety prezesie nie możemy tego opublikować, to straszne świństwa. Delikatnie zasugerował, że nie jest pocieszony. Miarka przebrała się w momencie kiedy, mianował tą szmatę szefem biura. Katarzyna pracowała ze mną w poprzedniej firmie. Oboje używaliśmy tej samej terminologii, przeszliśmy te same szkolenia etc. Oboje robiliśmy tak, aby klient się nie wysilał, nie czuł bólu. Różnica między nami polegała na tym, że ją zwolniono za szachrajki i machlojki, a ja odszedłem z własnej woli. W końcu i tak wypierdolili by mnie za brak wyników. Tu nas przyjęli. Widocznie nie o sprzedaż im chodziło. Jednak to Katarzyna z ładną buzią została królową balu. W kurwę.

Teraz widzę, jak rżnąc głupa w zupełnie obcym i wrogim mi świecie, od ubezpieczeń, przez bankowość po doradztwo finansowe, trafiłem na wysoki szczebel drabiny społecznej. Skończyło się na tym, że wymarzona, należąca się jak psu zupa, prowizja wzbiła się w stratosferę. Co prawda dostawaliśmy na koniec miesiąca okrągłą sumę, ale było to całe psinco, jeżeli uwzględnić fakt, że jest się głową rodziny i trzeba spłacać raty za lodówkę, SKOK, czynsz itp. Katarzyna – świeżo upieczona szefowa biura była tak leniwa, że pojawiała się tam średnio raz na dwa tygodnie. Nie było nad nią zwierzchnika w całym rejonie. Byliśmy pionierami. A że miałem władzę nad swoim zwierzchnikiem, w biurze pojawiałem się jeszcze rzadziej. Ponieważ kiedyś poprzysięgłem sobie, że już nigdy, żadna kobieta nie będzie moją przełożoną musiała jeść mi z ręki. Widywaliśmy się tylko w Warszawie, na żądanie prezesa. Takich wspólnych wypadów było kilka, może kilkanaście. Za każdym razem byłem na Artura bardziej wściekły. Nigdy nic nie opublikujesz złamasie – miałem ochotę krzyknąć mu w twarz. Nasz region był najsłabszy w Polsce, była to czarna dziura na mapie kraju, gdzie od początku istnienia biura nie zrobiono żadnego kredytu. To ja je założyłem, więc było się z czego cieszyć. Czasy prosperity – powtarzałem. Jest się z czego cieszyć. Prosperita niestety, jak to przynajmniej raz na dekadę z prosperitą bywa wzięła nogi za pas. Wzięła i spierdoliła.

Przyszedł czas, że ludzie z tego małego półświatka zaczęli kojarzyć moje nazwisko. Przez pół roku nie mogłem znaleźć pracy w żadnym banku. Nigdzie. Tak mi nasrali w papiery, że nawet na handlowego przedstawiciela mnie nie chcieli. Nawet na zwykłego sprzedawcę glazury i terakoty. Już po pierwszym miesiącu bez pracy opublikowałem tekst Artura. Miałem nadzieję, że jakoś odkręci to wszystko, że się nade mną zlituje. Tym razem kazał się podpisać – Qurrelle. Na bezrobociu wytrzymałem ponad pół roku nim zrozumiałem, że zwyczajnie nie mam szans w tym mieście. Raz puszczonej plotki nie można tak po prostu wybielić. Dla wszystkich byłem handlarzem bez wyników. W moim CV wszyscy widzieli tylko ucieczki w podskokach po tym, jak już więcej spierdolić się nie dało. A teraz swoją lekkodusznością, oraz ciągłymi sprzeczkami na temat tajemniczych zaszłości z panią dyrektor, pogrzebaliśmy biuro w Lublinie. Tłumaczyłem mu, że dziewczyny bardzo się starają i że najpierw musimy zbadać teren, zapoznać się z nowymi produktami, oswoić ludzi z nową marką, zrobić reklamę itp. Dziewczyny potakiwały głowami i wracaliśmy do domów. Prezes wydawał się usatysfakcjonowany. Mimo narastających napięć, nie ruszaliśmy sprawy. Kwiatki usychały i nikt nie wynosił śmieci. Spod mojego biurka zaczęło śmierdzieć. W pewnym momencie przychodziłem do biura prawie codziennie. Piłem kefir i wertowałem gazety. Eminem był wtedy najbardziej popularny w sieci. Nim się spostrzegłem zużyłem trzy laserowe tonery na drukowanie szmiry. Z szafy znikał papier. Czasem pomagali znajomi.Tchnęliśmy w to biuro życie. – Rafał trochę głupia sprawa, ale tydzień temu zamówiłyśmy toner za prawie trzy stówy, a ten przed nim był wymieniany raptem kilka dni wcześniej. Dzisiaj chcemy drukować umowy, a ten toner znowu jest pusty. Z szafki zniknęło osiem ryz papieru. Podobno przychodzą tu jacyś ludzie wieczorami i palicie światło. Rafał co się stało z tymi tonerami, to prawie 900 złotych? – pyta Katarzyna. Normalnie bym się zarumienił, rzeczywiście trochę zdębiałem. – W biurku masz pełne szuflady kartek zadrukowanych jakimiś świństwami. Byłyśmy na stronie internetowej tego co tam drukujesz. – Wiedziałem już do czego zmierzają. – Wypadałoby odkupić chociaż jeden toner. – Za tydzień ma tu przyjechać Artur. Kaśka – chyba nie możemy im wysyłać tych faktur? - Kaśki były dwie. Ta co została szefem biura i ta co w hierarchii firmy była pode mną. – Nie możemy. – odpowiedziała Katarzyna. - Wiemy kim jesteś. - I owszem. Wiedziały. Nie odkupiłem tonera. Czułem, że zbliża się koniec i już tylko kwestia, kto pierwszy zda sobie z tego sprawę. Pierwsza oznaka kryzysu miała miejsce, kiedy prezes kazał nam zakładać działalności gospodarcze. Była to dla niego oszczędność o tyle, że nie musiał płacić nam zusu. Do ręki dostawaliśmy mniej więcej tyle samo. Wmawiał nam, że jesteśmy twardą firmą o stabilnej pozycji na rynku i nic nam nie grozi. Miałem działalność od czasów handlu kalesonami, wystarczyło ją tylko odwiesić. Niby proste, a zeszło dwa miesiące użerania z urzędnikami. Dla Katarzyn założenie działalności stanowiło nie lada wyzwanie. Szczerze mogę powiedzieć, że była to właściwie jedyny praca, jakiej się w tej firmie dotknęły, której z resztą lwią część wykonałem sam. Kiedy, w końcu, przedstawiliśmy prezesowi nasze wpisy do ewidencji, regony i zaświadczenia z ZUS był wyraźnie zadowolony. Zapomniał, a raczej wyraźnie nie chciał nas rozliczać z wyników. Później miało się okazać, że już wtedy szykanowany był przez akcjonariuszy. W dwa tygodnie później złożył wymówienie. Było to równoznaczne z wyrzuceniem nas na bruk. Co prawda firma przetrwała recesję, tytułem samoobrony weszła w fuzję z inną, większego kalibru. Zmieniła nazwę na – Doradcy 24. Spytałem Katarzyn i wszyscy zgodnie stwierdziliśmy, że bez Artura, z tak wsiowym nadrukiem na wizytówce nie będziemy pracować. Nie żegnając się, nie sprzątając z biurka, nie oddając telefonu służbowego ani laptopa, zabrałem nogi za pas i uciekłem z kraju. Nie mam pojęcia jak skończyły Katarzyny. Podejrzewam, że także one miały problem z utrzymaniem się w branży. Czasami, przy krojeniu ziemniaków wspominam te czasy. Łączyła nas, specyficzna, więcej niż czysto biznesowa więź. Byliśmy pionierami. Nieobecnymi Doradcami. Hmnn… 20 minut do brejka. Ryż na mleku, cafe latte, banan z wczoraj i ostatni wegetariański seans tej burzliwej nocy. Pogoda bez zmian. Zaczynam się martwić o powrót do domu. Safety gloves and a knife in my hand. W radiowęźle Lady Gaga. W domu risotto z pieczarkami.

Limas

2010-03-29T17:23:00.000-07:00

„Jedyną naszą ucieczką jest wyrzeczenie się nie tylko owoców naszych czynów,

ale i samych czynów; narzucenie sobie dyscypliny nieprodukowania,

pozostawienie odłogiem lwiej częsci naszych energii i szans”.

Emile Cioran

Haja. Już nie wiem, który, siódmy dziesiąty, nie… to już ze dwa tygodnie stoję za tunelem. W tunelu jest zimno, tunel bucha zimnym powietrzem na rozgrzane ziemniaki; kingi, parentiery, wedżisy, smolminty, etc. Nie mam pojęcia, kto wymyśla te nazwy, ale muszą tu mieć kogoś od tego. Zastanawiam się, jak ja bym je ponazywał. Wcale nie jestem pewien, czy wymyśliłbym coś ciekawszego. Przyzwyczaiłem się do tego nazewnictwa, nie mógłbym już teraz mówić, myśleć o nich inaczej. Nie wyobrażam sobie. Rosty to rosty. Nauczyłem się nimi żonglować. W tym samym czasie nauczyłem się także kilku nowych słówek po angielski. Jeszcze kilka dni, a śmiało będę poczynał trzema. Trzeba by to zobaczyć. Tymczasem muszę pilnować tunelu. On nie daje wytchnienia. Coś wypluwa, zasysa, ja to łapię i daję się zasysać. Tak w kółko. Strasznie przy tym huczy. Nie słyszę własnych myśli. Musiałem porzucić samotne rozmyślania. Koledzy powiadają, że wyszło mi to na dobre, że zrobiłem się bardziej towarzyski i już nie jestem taki dzikus. No chyba nie jestem – mówię. Oni traktują mnie tylko jako dostawcę, owszem są mili, dają mi zarobić, a czasem nawet zaproszą na melanż. Nikt jednak nie próbuje dociec skąd mój pesymizm. Tłumaczę im czasem na przerwach, że obracamy się w kieracie, że to nie ma najmniejszego sensu, co robimy, a oni tylko, że ten system wcale nie jest zły i że co innego mogliby robić? Tyle ludzi łączy się tu w pary, wydają się tacy szczęśliwi, zakochani, promienni. Pracują razem, mieszkają razem, razem spędzają przerwy, święta, urlopy. Później się wymieniają. Między sobą, stolikami, pokojami. Słowaczka zamienia Szkota na Czecha, Czech Słowaczkę na polkę wymienił itd. Jesteśmy jak jedna wielka rodzina. Były czasy, kiedy jeszcze pracowałem przy lince, że podchodziłem do każdego i zamieniałem kilka zdań. Zagajałem rozmowę, którą kontynuowałem dnia następnego. Z każdym inna historia, inny dramat inne spojrzenia. Zaczął w końcu robić mi się z tego tasiemiec. Telenowela oparta na faktach. Pracownicy liniowi okazali się tak spragnieni rozmowy, a przyznać trzeba, że potrafię słuchać, że w końcu zacząłem wymiękać. Zaczęło mi w pewnym momencie brakować słów. Już nie wiedziałem, co mam tym ludziom odpowiadać. W końcu słuchałem tylko, co mieli do powiedzenia i odchodziłem. Musiałem zadbać o to, aby każdy miał pełne korytko. Dosypywałem każdemu to, co akurat dokładał do sałatki. W ten sposób miałem styczność z każdym przez chwilę, co najmniej kilka razy dziennie. I za każdym razem, przynajmniej tak wydawało mi się na początku, wypadało z człowiekiem zamienić kilka słów. O czym to ludzie nie myślą pakując cały dzień marchewkę do pudełek. Piękne rzeczy. Baśnie i lukrecje. Kanał.

Mam w tym tunelu efekt tuby. Efekt tunelu tu mam. Efekt lunety. Powiadam wam.

Co chwila ktoś tu przechodzi. Jedni przywożą boksy, inni je zabierają, jeszcze inni po prostu tędy przechodzą. Czasem się pozdrawiamy, rzucamy sobie tutejsze haja i szluz. Większość z tych pozdrowień wydaje się szczera. To miłe, jeśli coś może być miłe w fabryce. W końcu mówię tak do każdego, kto jest w zasięgu mojego głosu. Zaczynam krzyczeć, co przy tutejszym hałasie nikogo nie dziwi. Krzyczę haja i spływa ze mnie wszystko, co zostało po samotnych rozmyślaniach. Czuję się dobrze, robię skłony, przeciągam się, walę pięściami w ścianę. Wojtek przynosi kilka jagód z wip-czila. – Dajesz radę z tymi parmentierami? – Pyta. – Jasne stary. Czuję się jak młody bóg. Idź otwieraj baskety, ja tu sobię poradzę. – Odpowiadam. I rzeczywiście tak jest. – Haja – mówię mu na obchodnego, na co nie zareagował. – Haja krzyczę. - Nic.

Można to ująć tak; wszystko co zniewala umysł, choćby to niosło za sobą wygraną na giełdzie, choćby to było wykładane na uniwersytecie, czy prowadziło do nobla z literatury – zniewala umysł i jest dla tego umysłu zabójcze. Być może jestem w tym staromodny, być może nie biorę pod uwagę ludzi matematyki, ludzi policzalnych pasji. Owszem.Pokochałem umysły nie euklidesowe, umysły sprzymierzające się przeciwko sobie, zmierzające w stronę chaosu, w stronę samo-zatraty. Umysły nieeuklidesowe to świadomości rozszczepione, zaburzone, zaskakujące osobowości. Nie posiadające wiedzy, ambicji, talentu. Neurotyczne osobowości naszych czasów to umysły wykształcone, obyte w sztuce i literaturze. Wystarczy pójść na pierwszy lepszy wykład z psychologii i zwrócić uwagę, co studenci robią z rękoma. Ile razy czuję się najszczęśliwszym człowiekiem kiedy kasjerka w banku zaskakuje mnie tekstem, który jej nie przystoi, słowami, które jej się zwyczajnie ze stanowiska wymykają. Kiedy słyszę – pan jest dzisiaj chyba wyjątkowo zmęczony, kiedy kupując znaczek na poczcie kobieta mówi – proszę uważać aby ten znaczek nie został krzywo przylepiony – mało nie rzucam się jak rażony gromem, mało nie całuję po rękach tej, co dba o to aby znaczek nie został krzywo przylepiony, mało jej nie bije braw i nie skaczę z radości, nie dość o tym wspominać w ten sposób, nie dość celebrować tej chwili przez dzień cały. O takiej modzie mówię. O modzie na błahą dbałość. O modzie na umysły roztrzepane. O modzie na umysły nieeuklidesowe. Gdzie ich szukać jeśli nie w sklepie spożywczym, gdzie jeśli nie w fabryce. Gdzie jeśli nie na obczyźnie. Gdzie jeśli nie tam, gdzie najłatwiej się schronić. Otóż odpowiedz jest prosta – w gimnastyce.

Parsnip

2010-03-24T08:36:00.000-07:00

Przyjęli kilkunastu nowych. Węgrów, Hiszpanów, jedną włoszkę. Pokiwałem głową stwierdzając – to świetnie. Podobno lada dzień mają jeszcze dowieźć cały autobus polaków. Niechybnie czeka ich spełnienie marzeń. Byłem w tej samej sytuacji niespełna rok temu. Na początku wydaje ci się, że jesteś twardy, że robota w sumie nie jest zła, tylko ta monotonia, nieco daje w kość, stwierdzasz po kilku miesiącach. No ale opłacasz mieszkanie kupujesz Micre, zakładasz PayPala i jeszcze górka na koncie. Jednak przychodzi pierwsze załamanie, zaczynasz rozglądać się za czymś nowym. Bez skutku, bez zapału. W końcu bierzesz urlop, ładujesz akumulatory. Po urlopie otępiały dwa tygodnie dochodzisz do siebie i wszystko zaczyna się od nowa. Grunt to się zawziąć - powiadają. Rzucają cię z miejsca na miejsce, szkolą, coś się dzieje, język się szlifuje. Niepokój cichnie. Tak jest w każdym przypadku, co ambitniejsi spadają z deszczu pod rynnę. No bo czym może się różnić praca barmana czy kierowcy od tego co robi team lider, czy menadżer w większym zakładzie. Zakresem obowiązków – od co. Nieznaczną sumą pod koniec tygodnia. Polacy na wyższych stanowiskach często zachowują się jakby złapali samego pana boga za włosy, nie wspominając o tych, co prowadzą własne biznesy. Jednak coś zmienia. Mówią, że jest więcej narzekania, że to już inne czasy. Funt leci na łeb na szyję, złotówka się umacnia, o pracę coraz ciężej. Cały ten zachód wydaje się mniej opłacalny. Ludzie wracają na kontynent. Jeszcze dwa lata temu w Edynburgu było 30 tysięcy polaków, teraz szacuje się, że jest poniżej dwudziestu. Ci, co zostali śmieją się z tych, którzy wyjechali twierdząc, że i tak tu jeszcze wrócą. Nie wiem. Coraz mniej zaczyna mnie to wszystko obchodzić. Myślę nad samozwańczym bohaterem. Takim w wielkim stylu. Mógłbym nim zostać. W końcu jest nas coraz mniej.

Nie poznaję się. Zacząłem pożyczać książki współpracownikom. Nie wiem czy to dlatego, aby mieć o czym gadać, czy to tylko mały krok w długim procesie hellenizacji tej wyspy, czy chcę zyskać ich sympatię, czy to po prostu dlatego, aby mieć o czym pisać. W każdym razie książki znikają z półek, a oni pochłaniają je jak wygłodniałe zwierzęta. Chcą jeszcze. Szmirowata rozchodzi się równie szybko ciesząc się nie mniejszą popularnością. Podobno jest, jedna czy dwie polskie księgarnie w Edynburgu. No ale kto zapłaci 15 funtów za książkę, która w Polsce kosztuje 23 złote. Gdybym nie nazwoził tyle tu tego, pewnie byłbym tam stałym klientem.Sam kiedyś myślałem nad rozkręceniem takiego interesu. Jako dyplomowany księgarz mógłbym to nawet pociągnąć. Do azot i nazot. Sklepy spożywcze - to jest żyła złota, takie biedronki w Polsce, czy słoneczka jak grzyby po deszczu. Wystarczy znaleźć odpowiednie miejsce. Tu polskie sklepy są najdroższe ze wszystkich. Za chleb trzeba zapłacić niespełna 3 funty, za kawałek krakowskiej 5-6, podczas gdy adidasy w lidlu kosztują 2 funty. Hindusi kupują mąkę i kręcą placki, jedzą je przez cały tydzień, mieszkają, po kilkunastu na kupie, dostają po 150 tygodniowo i są szczęśliwi. Nasi rwą mieszkania socjalne, doją benefity ile się da i idzie potem taka rodzinka do polskiego sklepu, niedawno widziałem, robi zakupy, polska kiełbasa, musztarda, pieczywo, gazety, soki, majonez, jak w biedronce i zostawia 120 funtów ze te dwie siaty i też jest szczęśliwa i co najważniejsze czuje się jak u siebie i subiekt się cieszy i to co zarobi odkłada na kupkę i niech no oni jeszcze wpadną ze dwa razy w tym miesiącu a już go prawie stać będzie na nowe audi A5 białe jak śnieg w marcowym słońcu. Hindusów, Azjatów, Pakistańczyków w szczególności już stać od dawna. Z tym, że oni preferują BMW. Podjeżdża takim pod kasyno w Islamabadzie i przyjmują go niczym samego Kulczyka w Mariocie. A nasz? Co najwyżej SKOK spłaci i stać go będzie może na 12 letnie reno i najtańsze OC.

Dzisiaj cały dzień pietruszka. Szkoci jedzą ją w zadziwiających ilościach na święta. Wrzucają pietruchę, tzn. korzeń, gotowany zawczasu przez 3 minuty, do piekarnika i chrupią z sosem musztardowo-miodowym. My mamy swoje jajo, oni pietruchę. Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że jak spytasz o to Szkota, odpowie, że to taka biała marchewka i tyle. Jeśli jeszcze zdoła uwierzyć, że rośnie w ziemi, to jak mu powiesz, że to ma natkę u góry, takie zielone, co się sieka do zupy, to cię wyśmieje. Takie mają pojęcie. Tak se luźno kojarzę. Ta Pietrucha mnie wykańcza. Przenoszę się na part-time. Ta myśl jest moją ide-fix od kilku dni. Niech mi tylko spróbują odmówić. Nie wiem czy to rzeczywiście zmęczenie, czy ja się po prostu starzeję. Czy to praca w fabryce tak wykańcza? Czy to moje podejście do niej. Teraz to nie ma znaczenia, widzę światło w tunelu. I niech mi je ktoś kurwa przysłoni.

Po breaku dowiaduję się, że wczoraj zamontowali na prepie, tzn. u nas, kamery. Najprawdziwsze kamery, nie takie tylko atrapy. Podobno ze względów bezpieczeństwa, choć wszyscy wiedzą, że to zabezpieczenie przed wyłudzaniem odszkodowań od firmy. W zeszłym roku wyparowało z tego tytułu 30 tyś funtów. Każdy tu tylko kombinuje, jak coś sobie złamać, jak palca wsadzić do siekarki. Natychmiast biegnę do menadżera z zapytaniem czy jest możliwość odkupienia taśm, a ona na to, że chyba sobie jaja robię. Ja mu mówię, że ależ skąd, że ja tu reprezentuje poważnego producenta i że ona ma pomysł na nowe reality-show – FABRYKA i że on za te taśmy suto zapłaci. Pomysł nie przechodzi. Jeszcze do tego wrócę. To mógłby być hit sezonu z prognozą na co najmniej pięć sezonów. Czujecie?

Tytułem rekompensaty wymyślam kalambur. Pytam każdego po kolei - masz dla mnie dyszkę? – CO? – odpowiadają zdziwieni – No czy masz dla mnie dyszkę? – Jaką dyszkę? – No dyszkę - odpowiadam.

Cyclops

2010-03-15T17:26:00.000-07:00

Dlaczego nie mogę przypomnieć sobie tego zdania. O co chodzi z tą ciągłością? Dlaczego wszyscy tak jej pożądają? Wydają się przez to tacy ambitni. Tacy racjonalni. Spójność, myślę, że chodzi im raczej o spójność. O to, aby trzymać się w kupie i być w tej kupie coraz gęstszym, by wytrwać do momentu, aż osiągnie się konsystencję kamienia. Przetrwać próbę czasu, przejść twardo przez czas, myślę, że to o to chodzi. Tymczasem ja nie mogę zebrać do kupy tego jednego zdania. Jak to było? Jak to było…? Wychodząc na przestrzał świadomym upadkom… Boże dlaczego nie potrafię sobie tego przypomnieć. Przecież to było dzisiaj, raptem parę godzin temu. Człowiek robi wszystko aby ten jeden, chociaż ten jeden organ utrzymać w dobrej kondycji, a on i tak przy najbliższej okazji zawodzi. Jak brzmi to zdanie znane wszystkim ludziom? Cholera dlaczego to takie trudne? Daremne. Zastanawiam się czy nie kupić teściowi tali kart. Staruszek jest uzależniony od pokera. Tyle, że robi to przez Internet. Na co mu karty? Myślę, że to o te zmiany nastrojów im chodzi. To rozwala najmocniej. Tak, rozstrzępia. Przy mocniejszych wahnięciach człowiek ma wrażenie, że traci grunt pod nogami, że to wszystko czym się obłożył nie wystarcza i że może mu czegoś w szlachetnej sztuce samoobrony brakuje. I tu jest miejsce, a raczej czas, tak… właściwy czas w chwilach rozstrojenia na wbicie klina. To okoliczność jest klinem. Zawsze okoliczność. Okoliczność najbardziej im zagraża. Nieoczekiwane zmiany biegu rzeczy zamachem na ciągłość, a przepraszam, spójność. W drodze o dbałość. Jakie to małostkowe. No ale tak to funkcjonuje. Gdyby tylko potrafili pokonać, lub chociaż zdali sobie sprawę z niemożności zapchania tej dziury. Jaka byłaby następna? Nie o nastrój tu chodzi, a o nastrajanie. Gdybyśmy potrafili się dostroić. Ulegam pokusie podkreślenia momentu przejścia na my. Gdybyśmy byli samonastrajalni, czy potrzeba spójności nie wydałaby się nam śmieszna. Oczywiście, że to oszustwo. Kolejny temat z wariacji, że też nie potrafię przypomnieć sobie, tak dobrego, tak dobrze znanego mi zdania. Jednak gdybyśmy potrafili… Gdybyśmy potrafili zdać sobie sprawę, że w astrologii jest coś na rzeczy. Że każdy kolejny rok jest tylko wariacją tematu zeszłorocznego, i to nie brak ciągłości nam doskwiera a pamięć. A raczej jej brak. Pamięć niczym brzytwa Ockhama krystalizuje przestrojone chwile, myśli, zdania. Okiełznać ten proces, gdybyśmy potrafili. Co za licho sprawia, że nie mogę już drugi kwadrans do tego zdania się dokopać? Jem dużo orzechów, zjadam ich kilka garści na kolację. Szkoda, że są tak kaloryczne. Poprawiają pamięć. Podobno tylko na trzy dni. Ale co w chwili, kiedy wcina się je codziennie. Osłabiają ją? Czy to dlatego? Czuję się ukiszony. Zaaklimatyzowanie się zajęło więcej czasu niż myślałem. Ciągota do ciągłości, jakby to była gra warta grzechu. Podobnie z resztą jest z tym startowaniem od nowa. Nadziejogennym zaczynaniem od początku. Nie ma nowa. Tak, jak próżne w tam haniebnym procederze jest parcie na continuum, tak też złudne jest pragnienie nowego początku. Gdybyśmy tylko potrafili zdać sobie sprawę, że każdy kolejny rok jest wariacją, ale Wariacją na temat zeszłorocznego stosunku Księżyca do Neptuna. Na przykład. Wariacje. Gdybyśmy tylko potrafili wyrzec się owoców własnych czynów. Gdybyśmy tylko potrafili zapomnieć o pamięci. Dla mnie nie było innego wyjścia, jak uciec z kraju. Teraz to rychło i skocznie, chwilami samo się nawleka. To, w co moglibyśmy się przekształcić, gdyby nie to wszystko, to istoty samozaskakujące się. Powiadają, że to melancholia jest nieuleczalna. Powiadam to nieuleczalna jest do niej ciągota. W tym zdaniu było z pewnością coś, jeśli nie o niej samej, to równie patetycznego. Strach przed patosem, neurotyczny, immanentny strach naszych sąsiadów. Nie. To coś znacznie na większą skalę. Cyniczny strach neurotycznych osobowości naszych czasów. Sam cynizm jest strachem. A to o nieurodzajność myśli chodzi. O nieumiejętność uporania się z trwogą powodowaną nadmiarem chodliwych receptur. Jest tego trochę, z którego miejsca na ziemi by nie spojrzeć. Patetyczne zawsze wydawało się dwojakie, świeże, nieskalane, lub stare, omszałe. I jedno i drugie piękne. Pomiędzy jest trwożny i wstydliwy strach ludzi w średnim wieku. Wiek natomiast uświadamiamy sobie tak rzadko, w tak niewielu chwilach jesteśmy rzeczywiście tymi, ile mamy lat, że czystym absurdem byłoby powoływanie się na to kryterium w tak zasadniczych sprawach. W rzeczach wielkich, jak zwykło się mawiać o poezji, kryterium wieku nie istnieje. Jeśli przyjrzeć się temu z bliska, zobaczymy, że rwie się to w każdym stadium argumentacji. Najmocniej zdaje się istnieć jako usprawiedliwienie. Takoż tu też się zdaje. Wariacje i ciągoty. Mam ze sobą tylko kilka książek. Podejrzewam, że to i tak luksus w porównaniu do tego, co mają niektórzy. Czy wyobrażacie sobie być skazanym na wybór pięciu książek, pięciu ostatnich w życiu książek? Jak pragnę boga wolałbym nie wybierać żadnej. Taka piątka wyglądałaby pewnie w większości przypadków jakoś tak – Księga Przemian, Upaniszady, Stary Testament, Metafizyka Arystotelesa i Przeminęło z wiatrem. Wolałbym szczęznąć z przyjaciółką na piersi niż katować się czymś takim. Nie pamiętam dokładnie momentu, kiedy zacząłem przedkładać fabułę nad wszelkie sztuczne konstrukty myślowe. Patrząc z tej perspektywy, był to jeden z słuszniejszych wyborów. Nawet w bełkocie Kartezjusza doszukasz się fabuły – odpowiedziałem w myślach. Z tych kilku książek jedną, jedyną czytam już po raz wtóry i pewnie nim skończę zacznę ją po raz trzeci. Jest bowiem napisana w obcym mi języku i ni chuja, nic z niej nie rozumiem. Mam przez to szczytne wrażenie, że oprócz fabuły wlewa się we mnie coś jeszcze. Teraz sobie przypominam. Szukałem zdania w języku polskim, a ono było w języku angielskim. Krwiste, soczyste, znane każdemu zdanie, podane po królewsku. The mocker is never taken seriously when he is most serious.

Breakfast at Tiffany's

2010-03-12T14:37:00.000-08:00

Obecnie znajduję się pod znakiem wodnika. Parkuję jednym kołem na chodniku. Ciemnym i wilgotnym. Zwykle tak tego nie zostawiam, ale dzisiaj, szóstego dnia urlopu, postanawiam nic z tym nie robić. Wycofuję się.

Wchodzę do mieszkania na Ramsay Road, ciasnego i pełnego pająków. Przynajmniej jest tanie - powtarzam. Padam w butach na sofę. Przez chwilę zastanawiam się ile butelek zostało w lodówce. Wstaję i wieszam na ścianie dopiero co zakupione reprodukcje. Przebiegam wzrokiem od jednej do drugiej. Wyglądają wspaniale. W którymś momencie zrobił się ze mnie samozwańczy znawca sztuki. Wcześniej był księgarz, dostawca pizzy i budowlaniec. Po drodze jeszcze student, sprzedawca, agent ubezpieczeniowy, bankier i doradca. Nie to, żebym był jakimś stałym bywalcem galerii. Reprodukcje są z supermarketu.

Zaczęło się od tego, że kupiłem dwie, te najbardziej postmodernistyczne, i to już był spory spontan. Powiesiłem je obok siebie i po chwili stwierdziłem, że dwie, jak na taką wyprzedaż i postmodernę w najczystszej postaci to jednak trochę mało i zaraz mogę poczuć, że tracę coś ważnego. Jeśli to te obrazy tak na mnie działają – myślę – to już jest dobrze. Wróciłem po trzeci. Patrzę, a na jednym, wyciągnięta jak długa - Audrey Hepburn. Nie to, żebym jakoś specjalnie był jej fanem, chodzi o to, że tu taka czarno na białym, wyciągnięta jak długa i na wyciągnięcie ręki. Musiałem ją mieć.
Capote nie mógł trafić lepiej. Pomyśleć, że wolał Marilyn Monroe. Kupiłem ją, dołożyłem jeszcze Humphreya Bogarta z Leninem w tle i kilka innych, których postacie nic mi nie mówiły. Postanowiłem, że wszystkie zostaną w folii. Niech to będzie mój wkład w sztukę z tamtych lat. Niech to będzie mój wyraz pojednania i moja mała ekstrawagancja. Niech to będzie pierwszy akt w długim procesie hellenizacji tej wyspy. Na paragonie czytam - pop-art, a nieco dalej - contemporary paintings. I to za mniej niż pół ceny. Najmądrzej w życiu wydane pieniądze. Kiedy jest okazja trzeba łapać okazję – mówię. Jestem po kilku małych, a nie ma jeszcze południa. Patrzę na te obrazy i z każdą minutą wydają się coraz bardziej na czasie. Zastanawiam się czy jednak nie powinienem przeparkować samochodu. Nie wiem czy to dobrze, czy źle. To moje pierwsze obrazy. Koniec Manciniego.

Tricks of the Mind

2010-03-06T04:11:00.000-08:00

Stoję w kolejce pod bankomatem, rozmawiam przez telefon. Przede mną tylko jeden człowiek, ubrany jak kloszard, jeśli można mówić o kloszardach w tym mieście. Intryguje mnie od pierwszego spojrzenia. Nawijam do słuchawki przekonując Edytkę, że ziemniaki tańsze są w Lidlu i obserwuję tego gościa. Tutejszy drapichrust, gdyby pojawił się w Lublinie, po pierwsze, na pewno nie wypłacałby pieniędzy z bankomatu, po drugie, z pewnością nie roztaczałby wokół siebie przyjemnego zapachu ciecierzycy. Ten w dodatku ma całkiem zdrowe zęby. Powiecie co to za lump, co nie cuchnie? Odpowiadam – lump pachnący. Brytyjski. W sumie to ciężko ocenić, w tym kraju bez głębszej znajomości języka nigdy nie wiesz z kim masz do czynienia. No to lump, czy nie lump? Może to tylko pospolity szaraczek, pracownik zakładów przetwórstwa ziemniaczanego w znoszonej marynarce? Może. Ważne, że usłyszał jak rozmawiam przez telefon, odwrócił się do mnie i pyta – polak? Odpowiadam, że tak, choć przeważnie kłamię w takich sytuacjach. – Cześć - mówi i pyta z jakiego miasta jestem. Wymieniam Lublin i Katowice. Lublina nie kojarzy, kiedy słyszy Katowice uśmiecha się i klepie mnie po plecach. – Silesia – mówi. Widzę, że trzyma książkę. Co czytasz – pytam spoglądając na okładkę – Derren Brown – Tricks of the Mind. – Czytam – Sztuczki umysłu – mówię po polsku. Lump śmieje się jakby rozumiał. Klepie mnie mocniej, mówi cześć i odchodzi, wolnym, dosyć dostojnym krokiem. Ma na sobie wytartą, skórzaną marynarkę, przykrótkie spodnie ze sztruksu i oczy, jakby przez ostatnie trzy dni nie robił nic prócz gapienia się w monitor. Myślałby kto, że to ta książka tak go zmęczyła. Wypłaciłem pieniądze i pomyślałem - co za zajebisty typ. Co za spotkanie. Ten kraj powinien być kolebką literatów. Nie musisz pracować, nie musisz stać w kolejkach po zasiłek, nie musisz kraść, choć i tak kradną tu wszyscy, dostaniesz tyle, że starczy ci na książki, jedzenie, taksówkę i wodę kolońską. Ten gość powinien być moim po tej wyspie przewodnikiem, a ja powinienem być tego kraju utrzymankiem. Mógłbym pisać wzniosłe poematy wychwalające tutejsze klify, socjal i mgliste poranki nad zatoką. Powinienem odwiedzać przytułki dla bezrobotnych i uczyć się sztuczek o których mowa.Tymczasem robię zakupy w tesco i zapominam, że ziemniaki tańsze są w lidlu. Please scan your clubcard – mówi maszyna. - Pleas take your items. Nie mogę przestać myśleć o sytuacji sprzed bankomatu, o tym jak on się roześmiał, jak serdecznie mnie klepnął i jakie miał białe zęby. Po powrocie do domu dzwonię do pracy i informuję, że mam chorobę, że mam ból i nie przyjdę dzisiaj. Ani dzisiaj, ani za tydzień. Biorę wolne. Uprzejmie informuję, że biorę zapas wolego. Kadrowa mówi, że ok., żebym dał znać, jak poczuje się lepiej. Mówi to w obcym mi języku. Odpowiadam to grejt i też jej mówię gudbaj. Odkładam słuchawkę. Opuszcza mnie wola. Z każdym kolejnym oddechem jest lżej. To obca siła nakłoniła mnie do tego, skoro jej ufam, wystarczy już tylko nie stawiać oporu.

Decyzja nie cieszy się aprobatą domowników. Nie kwestionuję zarzutów, z większością trudno się nie zgodzić. Nawet gdybym chciał coś powiedzieć na swoje usprawiedliwienie nie potrafię nic z siebie wykrzesać. Myślami jestem już przy swoim biurku. Biurku z karbowanej blachy i aluminium, biurku z litego dębu, biurku ze sklejki w mahoniowy deseń. Pierwszy z siedmiu darowanych dni, dni wyrwanych na żądanie swą odurzającą perspektywą ściska mnie za skronie. A co jeśli mnie wypierdolą? – zastanawiam się przez chwilę - absolutna łaska – od co. Dopiero kiedy lądujesz na bruku zaczynasz coś robić ze swoim życiem. By wyrwać się z letargu nie wystarczą dwa tygodnie wolnego. Tu trzeba solidnego kopa, kopa jakim jest zwolnienie. Bezrobocie w pewnych przypadkach działa jak błogosławieństwo. To naglące nawoływanie to nic innego jak głos przeszłości, mój własny głos zapisany w chwilach najgłębszego upojenia. Siedem krótkich dni. Pierwszych kilka godzin i już nawijam w tym stylu. To wystarcza, na dobry początek, by roztkliwić się do kości.

Tak więc stoi przede mną całkiem miła perspektywa i jasne jest, że zatroszczę się o nią z pełnym namaszczeniem. Kiedy człowiek pracuje, to oprócz tego, że jest konsekwentnie uprzedmiotawiany, - udupiany – chciałoby się rzec, to rzeczywiście coś z tej sławetnej szlachetności spływa na niego. To coś to szacunek dla czasu. Szacunek dla darmozjów i szacunek dla przestrzeni. Mechanizmy, które zmuszają nas do samozaprzęgania się w ten absurdalny kierat są tak trywialne, śmieszne i oczywiste, że tylko szaleniec widzi w tam ubezwłasnowolnienie. W istocie praca daje ci odrobinę constansu, bezpieczeństwa i odrobinę, jakże lichą odrobinę, prawdziwej wolności. To coś na kształt epikurejskiego zrozumienia konieczności. Sama świadomość, że w każdej chwili mogę rzucić to wszystko w cholerę, napawa mnie poczuciem władzy. Zbliżam się do niej i oddalam, a w dzień jak dziś, w dzień wolny na żądanie, wysysam z niej co najlepsze. Mówię sobie – człowieku popatrz na morze, masz kupę czasu. Poczuj tą bryzę. Wyobraź sobie, że rzucasz to wszystko w cholerę. I wyobrażam to sobie i patrzę na morze i ciągle mam pracę i cięgle mam kasę i pracę głęboko w dupie. Podetnę sobie rtęcinę jeśli ktoś zaraz mnie nie uciszy. Ktoś powinien to przerwać, powinno się mnie powstrzymać. Przed rozliczeniem. Jeszcze tylko jedno. Kocham się gibać, tyrpać i pląsać. Furkotać i ruchać. Dlatego też pierdolić mogę teraz ich osąd i całą sfabrykowaną mizerię.

Moderna

2010-03-04T16:10:00.000-08:00

Miller żył wczasach kiedy robiono maszyny, które po wrzuceniu monety strzykały perfumami. Bukowski jeździł czarnym BMW ze wspomaganiem. Ja codziennie kupuję bułki w tesco i płacę w kasie samoobsługowej.
- Please scan your clubcard – każdego ranka przemawia do mnie. I trochę się czuję wtedy nieswojo, bo ja nie mam tej karty, a ona powtarza dwa razy i wszyscy to słyszą, więc wrzucam pospiesznie monety i gryzę się w język, aby znowu nie palnąć głupstwa. Potem każe mi zabrać zakupy i mówi jeszcze żebym następnym razem już przyniósł tą kartę i reszty – mówi jeszcze – żebym nie zapomniał. I to mnie akurat cieszy, że ktoś o tym pamięta i że codziennie z samego rana czuję, że ktoś o mnie się troszczy. I to mnie tak mile nastraja i przeto lubię chodzić po bułki i wcześniej przez to wstaję. I do tego jeszcze czuję się taki… taki nowoczesny.

Elan Vital

2010-03-03T15:39:00.001-08:00

Rzuciłem doktora Housea na rzecz niemodnych bajdurzeń. Dumny ze swojego powrotu w staroświeckość, o całe niebo bliższy od dr Housea jest mi Alosza i jemu zamierzam dzisiaj poświęcić dzień pracy. Punktem wyjścia będzie zobojętnienie. Zobojętnienie na nawoływanie potrzeb sensu, sprawiedliwości i miłości. Nie żaden małostkowy nihilizm, a powrót ze starości w niedojrzałość. Zestarzeć się jak najszybciej, mentalnie osiągnąć stan pełnej dojrzałości by móc porzucić to i po raz wtóry stać się człowiekiem niedojrzałym. Czyż inaczej postąpił Alosza? Uwolnić się z najbardziej ludzkich potrzeb by móc znów niczym wygłodniałe dziecko rzucić się na swoje pragnienia i pozostać w tym wolnym do końca – wydaję się rzeczą niemożliwą. Najgorsze jest to odliczanie czasu. Co do ziemniaków to mam ich dzisiaj do ugotowania 14 ton, z czego dotknę tylko tych, które zjem. Jeśli sam w tym, rządzącym się odgórnym porządkiem procesie niczego nie spierdolę to raczej nic nie powinno mnie zaskoczyć. Zapomniałem tylko dodać, że tu ciągle chlupie, a woda sklejce nie służy. Przeto boje się, że biurko w końcu mi zgnije. Ten plusk to, po pierwsze wrzątek z kotła, po drugie woda z basenu. Następne chlupnięcie ląduje na mojej twarzy. Szybka pobudka. Mam poparzone ucho i brew. Ciskam kartoflem w kocioł. Cholera, było tak pięknie. To moje rozpasane roztargnienie nie pierwszy i nie ostatni raz dostarcza mi cierpień. Otrząsam się błyskawicznie. Zrzucam gumiaki, fartuch, rękawice, kask i jak żywy wskakuję do basenu. Pokonuję żabką dwie długości. Po raz pierwszy dotykam szklanych kolumn, miedzianego koryta i zimnego muru. Myślę może, że pojawi się jakaś nimfa, że uczyni jakiś gest. Myślę może, że ostatnia z muz czeka na mnie z flanelowym ręcznikiem. – Dlaczego się tak męczysz? – powiada. – Nie powinieneś się nadwyrężać. Usiądź proszę przy biurku. Przyniosę ci coś do picia. Siadam więc, rozciągam plecy. Po oparzeniu ani śladu. Z szuflady po lewej wyjmuję kartkę z nazwiskami swoich ojców. Ojców, czyli więcej niż nauczycieli i mniej niż białych braci. Przy każdym postanawiam dopisać jedno, dwa zdania. Dostaję sok pomidorowy, szlafrok wiesza mi na krześle i wskakuje do wody. Zaczynam od Parmenidesa, kończę na Cioranie. Mógłbym ciągnąć w tym stylu po samego Niemczuka ale po drodze gubię gdzieś sens. Notka ląduje w dolnej szufladzie.

Myślę coby podpierdolić kilka bombek. Jestem sam na kantynie. Zastanawiam się jak zajebać całą choinkę. Nie mamy jeszcze choinki, święta za pasem, a ta wygląda niczego sobie. Koniec końców zawijam samą gwiazdkę z czubka i cichaczem spieprzam do szatni. Wciągam wodoodporne spodnie na szelkach, żółtą kamizelkę i wracam za biurko. Z każdym takim dniem jestem o krok bliższy blaskowi oka. Wkrótce popełnię rzecz o lotności.

– Czytałem twojego bloga – mówi Robert. – Całkiem nieźle wykręcasz słówka. Jak sam Poloniusz w Hamlecie. – Dzięki stary – odpowiadam. Robert skończył historię na UMCS dwa albo trzy lata przede mną. Polubiłem go zaraz po tym jak opowiedział historię napisów na kalesonach. Taki był kolo. Mówię mu, że ja to tak całkiem serio, on że rozumie, że sam kiedyś próbował, ale spadła na niego tona samozapalnych śmieci. Odesłałem go do szmirowatej. Zobaczymy co z tego wyniknie. Cały dzień gotowaliśmy jebitne Kingi, więc było sporo czasu na dyskusję. Okazało się, że Robert miał u siebie zajęcia z Czarneckim. Kojarzył zwyczajnie to i owo. Wdaliśmy się w dysputę o Bergsonie. Mówię mu, że w Ewolucji Twórczej chodzi właściwie tylko o dogrzebanie się do jednej, zasadniczej umiejętności. Umiejętności zwracania uwagi na szczegóły, na błahe niuanse szarej rzeczywistości. Zmysł obserwacji, oczy szeroko otwarte, nasłuchiwanie, to fundamenty tego, co Bergson nazwał procesem twórczym. Wystarczy w sobie wykształcić, a później tylko poddać się tej sile. – Robert słuchał, a ja nawijałem jak nakręcany profesorek i tak nam zeszło z godzinę. Obiecałem zarekomendować mu kilka tytułów. Ucieszył się. Na koniec spytałem czy ma pożyczyć dyszkę. Nie miał.

Rezonans

2010-03-03T12:32:00.000-08:00

Przetarłem ten zacior do końca. To, co blokowało, co tłamsiło mnie od pierwszego dnia pobytu w tym kraju, zostało w końcu wyparte przez to, co Bergson nazywał Elan Vital. Ostatni czakram odszpuntowany. Odblokowany przy biurku, przy moim nowym, składanym biurku ze sklejki w mahoniowy deseń. Z niespotykaną w tej krainie dotąd lekkością rozkładam czyste, pomiętolone kartki. Osiągnięcie tego stanu trwało niespełna jedenaście miesięcy. Dźwigary pracują, za mną stalowe, kręte koryto, betonowe kolumny obłożone luksferami, surowy basen, z przodu kotły rezonujące w najpłytszą taflę wrzącej wody. Dzięki głęboko wetkniętym w uszy stoperom słyszę tylko pojedyncze, najjaskrawsze dźwięki. Jestem odcięty od szumu. Lekko się uśmiecham. Czekam 12 min i 45 sec na moje ziemniaki – Kingi Edwardy. Czas oczekiwania, czas między jednym opróżnieniem kotła a drugim rozciąga się. Przeistacza w duszną orgię myśli. Często myśli tak toksyczne i natrętne, że przez kilka dni nie mogę się otrząsnąć. Otwieram szufladę z lewej strony, są jeszcze dwie, ta na górze to miejsce na wczesne łamigłówki, na czas przeszły, na ocalanie tego, co już zapisane. Do tej szuflady sięgam jeszcze przed rozgrzewką. Nigdy jeszcze nikt w żadnej szufladzie nie miał takiego porządku. 40 min rozpływa się w powietrzu, zapominam zjeść. Głodny wracam między dźwigary. Otwieram szufladę z prawej strony i chowam to, co zapisałem na przerwie. Obgryzam kilka na wpół ugotowanych ziemniaków. Myślę o pieprzeniu – okiełznać kopulację to uświadomić sobie, że rypanie to zawsze jest farsa. Mam ochotę uściskać każdego z współpracowników, kiedy myślę o tych rzeczach nagle wszyscy wydają się bliżsi. Bliżsi lecz zawsze z innego programu. Uczucie absolutnego bratania się z ludzkością nawiedza mnie średnio raz na dwa miesiące. Przerywam notkę aby rzucić do Roberta:
– w dni takie jak dzisiaj kocham tę robotę. - Na co on uśmiecha się i odpowiada:
– w domu nie mogę już nawet patrzeć na ziemniaki
- naprawdę ją kocham stary – mówię

Znachory

2010-03-03T08:30:00.000-08:00

Każda praca jest dobra, jeśli tylko słowa mogą swobodnie przepływać. Tą stronę trzeba w pracy pokochać i taką pracę trzeba docenić. Pamiętając jednocześnie o tym, że praca to ostateczność. Fabryka krótkoterminowej żywności nad zatoką w mieście Bonnes to zakład pracy chronionej. Pracują tu recydywiści i ludzie z żółtymi papierami. Ludzie, którzy wyglądają jak zwierzęta. Jak pso-ludzie, postacie z kreskówek. Mniemam, że wyglądam jak człowiek, że śmiało moje zdjęcie można by umieścić w encyklopedii pod tym hasłem, a jednak to właśnie ja, choć nie jestem recydywistą i mam czarno-białe papiery, uchodzę w tej fabryce za największego wariata. Lecz do cholery, pewnie wmawiam tylko to sobie, a jestem zwyczajnym odludkiem. Kiedy siedzę przy biurku, między dźwigarami, nie mam z nikim styczności. Nie muszę otwierać gęby. Kontakt z innym sprowadziłem do minimum. Także podczas przerw siedzę sam przy stoliku i czytam lub coś notuję. Reszta patrzy na mnie spode łba, nikt nie ma czelności się przysiąść. Czasem, kiedy na kantynie jest pusto, to miejsce praktycznie nie różni się niczym od czytelni. Siedzę w zakichanej fabryce, a czuję się jak na uniwerku, bo po prawdzie, znam jedno i drugie i niczym się one nie różnią. No może z wyjątkiem tego, że tu każdy dostaje stypendium i człowiek nie musi przymierać głodem. A nie ma nic bardziej zabójczego dla myślenia niż głód. To samo z resztą tyczy się jedzenia.

Jedna Szkotka o cyckach tak wielkich, że nie wiem do czego je porównać i twarzy tak udręczonej, tak smutnej, jakby one ciążyły jej przez całe życie, wyciera mój stolik. Jest nową sprzątaczką na kantynie, wcześniej pracowała na traywashu, razem z całą, szkocką rodziną Adamsów. Doskonale ją pamiętam. W powietrzu unosi się kwaśnawy odór amoniaku. Ma na sobie zieloną, obcisłą kurtkę z napisem CELTIC FC. Pochyla się i przesłania mi kartkę. Zastanawiam się, kto na boga jest w stanie to objąć. Jak można w ogóle żyć z czymś takim doczepionym do ciała i czemu niby ma to służyć. Ci ludzie to zwierzęta, te ogromne piersi należą do zwierzęcia, a ja – wygłodniały, jak nigdy wilk stepowy, czekam tylko aż odsłoni kartkę. Gdy rozum śpi, budzą się znachory i nie ma nic gorszego niż zbyt wiele świata na czubku kutasa. Broń mnie panie boże przed takimi znachorkami i spraw by ptak nie skrzeczał nieproszony.

Ślina w polonezie

2010-03-03T07:13:00.000-08:00

Linia produkcyjna, fabryka słówek. Jedno zdanie zapamiętane w kantynie, zdanie w stylu - chwila to wszystko czego można oczekiwać od doskonałości - rzucam na taśmę i obserwuję jak 12 par rąk dokłada do niego, to ziemniaczek w majonezie, to kilka liści szpinaku, to plaster łososia w kolorowym pieprzu, to trochę ogórka, to szczypioru. Obserwuję jak słowo zostaje miażdżone przez frytki w kaczym tłuszczu by za moment wyjść z drugiej strony maszyny, co zwą ją siller. Słowo w pełni wyposażone i gotowe do spożycia. W szkliście purpurowym opakowaniu trafia wprost na półki marka & spencera. Spytacie, jak to się dzieje, że słowo ląduje w sałatce? Sposób jest iście podręcznikowy. Bierzesz uprzednio karteluszek wielkości paznokcia i zapisujesz słowo - umarłych, albo coś iście z doliny lalek, np. sodoma. Zwijasz w rulonik i chowasz do kieszeni. Podczas wykonywania swojej codziennej pracy masz w spodniach ze dwadzieścia takich karteluszków. Kiedy przychodzi pora sypania szpinaku, ty zawczasu sięgasz do kieszeni i chowasz miedzy palcami słowo tak, że niepostrzeżenie ląduje ono między ogórkiem a szczypiorek. Słowo piszemy na zielonym papierze, więc raczej nie rzuca się w oczy. Ląduje w żołądku. Nie wychwyci go wykrywacz plastiku ani metali. Pracownicy są uczuleni na owady, na kolorowe szczepy gumowych rękawiczek, na odpryski z lakieru do paznokci etc. Ciemno zielonego zawiniątka w szpinaku jeszcze nikt nie zauważył. Słowa łączą się w zdanie. Zdanie puszczam na taśmę i obserwuje jak 12 par rąk dokłada coś od siebie. Finisz kończymy, pikap na 17tą, zmiana produktu, dwa i pół tysiąca sweet chili chicken, anielskie włosie, niemyte ręce, ślina w polonezie.

Nowe teorie w medycynie

2010-03-03T06:32:00.000-08:00

Dzisiaj zostałem zmuszony aby na chwilę wstać od biurka i pójść na szkolenie. Szkolenie z czynności manualnych. W skrócie chodziło o to, jak podnosić aby nie zrobić sobie krzywdy. W osiem, czy dziewięć osób usiedliśmy wzdłuż złączonych stołów. Oprócz prezentacji, która sprowadzała się do tezy – jeśli bolą cię plecy to jeszcze bardziej daj sobie w kość, były także ćwiczenia. Kazano nam po kolei, przenosić skrzynkę, stosując się oczywiście do wcześniej przyswojonych zaleceń. Ustawiono tor przeszkód więc zadanie nie było łatwe. Kiedy przyszła moja kolej – poczułem się jak istny pajac, nie mogłem uwierzyć w to co się działo. Sytuacja wydawała się dziwnie odrealniona. Mówię nie, nie zrobię tego. Przecież to cyrk, jak się patrzy. No ale z drugiej strony płacą mi za uczestniczenie w tym przedstawieniu. Kiedy zdałem sobie sprawę, że nie mogę się z tego wymigać, pomyślałem że przecież to coś w sam raz dla mnie. Szkoda, że nikt tego nie kręci, zaraz będzie performance – mówię szeptem. Kto im odstawi tu lepszy kabarecik? Musiałem się szybko otrząsnąć i przenieś tą pieprzoną skrzynkę z jednego końca sali na drugi, pamiętając tylko o tym by się nie wypierdolić, trzymać ręce blisko tułowia i zginać kolana. Wstałem, kiedy wyczytano moje nazwisko, wysłuchałem polecenia, po czym, na wyprostowanych plechach, uniosłem ryzę papieru, (skrzynka była teraz na drugim końcu sali, więc musiałbym najpierw po nią pójść) obróciłem się na pięcie i cisnąłem ją po całej długości stołów. Kartki z testami zaświergotały w powietrzu. Ryza spadła na ziemię w połowie drogi. Alex - prowadząca Szkotka osłupiała. Zapadła momentalna konsternacja. Sam nie wiedziałem co się tu wyprawia. Zrobiłem to bardzo spokojnie, opanowanie ale stanowczo, jakbym odgrywał jakąś rolę, jakby ktoś miał w tym jakiś głębszy zamysł. Podjąłem ryzyko i wnioskując z braku reakcji, oni to ryzyko uszanowali. Wiedziałem, że ta chwila milczenia zaraz pryśnie, nie czekając na to, co powie lub, co zrobi prowadząca, z szeroko otwartymi oczyma i prawą dłonią w górze krzyknąłem – szacunek dla Gogola – Po czym usiadłem na swoje miejsce. Opuściłem głowę. Oni wszyscy, nikt z nich nie znał Gogola. Myśleli, że chodzi o google. Myśleli, że próbuję rozładować atmosferę, że to jakiś żarcik słowny, że takie nasze polskie poczucie humoru i że w dobrym tonie będzie się teraz uśmiechnąć. Wszystko nie trwało dłużej niż pięć sekund. Wybuchnął śmiech. Prowadząca – nie chcąc wyjść na idiotkę stwierdziła, że w tym pomieszczeniu niestety nie ma dostępu do Internetu, ale mogę skorzystać w biurze na dole, po czym podniosła ryzę z ziemi i zaniosła do kąta. Skrzynki już nie musiałem podnosić.

Making a Splash

2010-02-26T07:51:00.000-08:00

Czy wspominałem już o basenie? Otóż odkryłem go tam niedawno. Siedzę przy biurku, zerkam na wodę, myślę o Tołstoju i wypowiadam jego najlepsze frazy. Teraz już na dobre mam je w pamięci. Tołstoj jest mi jak dziadek. Balzak jak ojciec. Ojców - trzeba powiedzieć to po raz wtóry – mam od groma. Lecz to do dziadka zawsze najmocniej ciągnie. Najpiękniejsze u niego jest to, że zaczął tak późno i od razu bez pudła. I to, że odwodzi od czytania. To najważniejsze. Czytanie to klęska, lecz klęska o niebo przyjemniejsza od pisania. W tym stylu każdy może nawijać bez końca. I z tego powodu czytanie niemal zawsze jest pożyteczniejsze. To ta woda tak na mnie działa i to, że nie wiem czego się po niej spodziewać. Odkryłem ten basen niedawno i jeszcze nie wiem, kto go używa. Teraz widzę, że jest zbyt blisko biurka, że sam basen to fajnie, ale może to być jakieś zagrożenie. Już za długo patrzę na to kręte stalowe koryto i betonowe słupy przez zielone luksfery. Basen paruje, na zmianę jest w nim gorąca to zimna woda. Myślę może, że wyjdzie z niego jakaś nimfa, że uczyni gest, że tych gestów będzie kilka. Nie sposób wejść tam. Nie sposób oderwać wzroku od wody. Byle nie wstawać od murka.

Gumiaki

2010-01-07T13:55:00.000-08:00

Parę dni temu każdy z nowych pracowników dostał swoje gumowce. Musieliśmy je podpisać i kazano nam pilnować ich jak własnych kapci. Gumiaków było tak dużo, że znalezienie swoich przed rozpoczęciem pracy graniczyło z cudem. Co cwansi już pierwszego dnia pospinali kalosze kłódkami. Następnego dnia było już za późno. Wisiały tak, że widać je było tylko od spodu, a podpisany były najczęściej u góry lub z boku. Kończyło się to tak, że na łapu capu, każdy szukał tylko swojego rozmiaru, nie zważając na to czyje to są gumowce, wskakiwał i leciał dalej. Tak więc dzisiaj Zdenka chodziła w butach Milosza, Wojtek w butach Briana, Pola zaś miała gumiaki w serduszka, a Benek znaczek mercedesa. Na moich jaskrawo-różowym markerem napisano - SATAN. Zauważyłem też, że jedna para podpisana jest GOD. Miał ją jąkający Szkot imieniem Keny. Podchodzę do niego i mówię - widziałeś stary co jest z naszymi trepami? Ściągaj szybko jeden, wymieniamy się. Prawy but miałem teraz o numer mniejszy od lewego, ale za to jaki żwawy krok. Nie obnażałem się z tym specjalnie, czekałem aż ktoś zauważy. Niestety chyba tylko ja w tej fabryce zwracałem uwagę na to czyje nosze kalosze. Po krótkim spacerze wylądowałem na maszynie, przy której stać mogą tylko dwie osoby. Perspektywa spędzenia tam następnych dwu godzin wrzucając ziemniaki sprawiła, że zamilkłem na dobre. Stał ze mną ten sam Szkot, z którym wymieniłem się butem. Nie odzywaliśmy się do siebie ani słowem, mechanicznie wrzucaliśmy ziemniaki i nie było w tym nic nowego. Kiedy skończyły się ziemniaki, a zaczęły jabłka spytałem go czy lubi ziemniaki. Kiedy się skończyły jabłka spytałem czy lubi jabłka. Po jabłkach była marchewka.

Dźwigary

2010-01-06T14:40:00.000-08:00

Hipnoza nie może być bujdą.

Otaczają mnie dwa ogromne dźwigary. Oba wyprodukowane na terenie UK. Obsługuję te dźwigary i dzięki nim nasza fabryka zaopatruje całą wyspę w gotowane ziemniaki. Ziemniaki pierwszej klasy w kilkunastu postaciach oraz sałatki w kilkudziesięciu odmianach z najwyższej pułki. Nawet gdybyś chciał zrobić taką sałatkę sam, gwarantujemy, że ona nie będzie świeższa. Panują tu iście sterylne warunki, chodzimy w maskach, w czepkach, rękawiczkach i białych fartuchach. Ręce w ciągu jednej zmiany dezynfekujemy częściej niż george clooney we wszystkich odcinkach ostrego dyżuru. Trudno rozpoznać płeć. Odgłosy stacji kosmicznej, choć kosmonauta wzbudziłby tu najmniejsze zdziwienie. Swobodnie, bez stresu, z muzyczkę w tle, Słowaczki, Polki, kilka Szkotek oraz Pakistanek stoją przy taśmach i wrzucają to makaronik, to rybkę, to szpinak, to szczypior, to orzeszki, to oliwkę, to papryczkę, to kurczaczka, kaczuszkę, oliwę, sos. Ich delikatne, blade, sprawne dłonie poruszają się z taką gracją, dokładnością i wprawą jakiej dorównać nie może żadna maszyna wymyślona przez człowieka. Tylko te twarze, zupełnie niepodobne, ale o tym nie teraz. Dzieje się tutaj zbyt wiele, zbyt wiele nieoczekiwanego, aby od razu wypuszczać nagie harty. Tak to się kręci przez 24 godziny na dobę i nikt nie widzi w tym nic dziwnego. Nikt poza widzami, nielicznymi widzami z zewnątrz. Tymczasem ja spoglądam na moje dwa dźwigary. Robię kilka skłonów. Dźwigary te, podobnie jak moje dwa mosiężne bojlery wyprodukowane są na terenie UK. Niezawodnie, a jakże, z całą pieczołowitością, służą jej.

Wątpić w hipnozę to jak wątpić w skuteczność akupunktury.

Powiadają, że to robota głupiego. Patrzę na Szkota przede mną, na Słowaka zza pleców, z prawej i kurde, w rzeczy samej - myślę, mogą mieć rację. Polega to na tym, że generalnie to wkładasz ziemniak do maszynki w kształcie imadła postawionego na sztorc, a drugą ręką przeciągasz dźwigienkę aż ziemniaczek podzielony na cztery lub osiem spadnie na taśmę. Ktoś odbiera to z taśmy, a ja to potem podnoszę dźwigarem i we wrzątku gotuję. Ale dzisiaj stoję przy taśmie. Nazywają to robotą głupiego. Lecz ja powiadam - jest to robota mądrego. Myśląc to kiwam głową. Mogłaby mi nawet podskoczyć ta głowa na dwa metry do góry, a jakże, połknąć chrabąszcza i krzyknąć – szybciej nieroby – i tak nikt nie zwróciłby uwagi. Czego chcieć więcej? Czynność sama w sobie jest tak prosta, banalna, lekka i płynna, że twoja postać, bez konieczności zapętlenia, uchwycona w sekwencji wideo, śmiało mogłaby służyć, bez żadnych efektów specjalnych, w wielkomiejskim, transowym klubie jako czołowa wizualizacja, tuż pod stopami lub na suficie. Głowa pozostaje wolna, w górze, u podstawy korpusu, gdziekolwiek zechcesz ją umieścić. Jest więc to, jak powiadam, robota mądrego, bo czegoż innego mógłby chcieć mądry, jak nie wolnej głowy. Uprościć roboty bardziej nie sposób. Pytanie, co z tą głową począć, jak już wolna? Pytanie głupiego. Otóż, najlepiej zacząć od prostych łamigłówek. Wcześniej jednak, jak już wspomniałem trzeba uwolnić ręce i puścić łeb samopas. Samopasny łeb i tango Voltera. W pierwszym ćwiczeniu przypominam sobie cóż takiego jadłem dzień wcześniej na śniadanie, jakich użyłem sztućców, o czym myślałem, jaka była pogoda, etc. Co po śniadaniu, kogo spotkałem w drodze do sklepu, czy słuchałem radia w samochodzie, jak ubrana była kasjerka (strój lidla czy tesco), aż do najdrobniejszych szczegółów. Najczęściej jakaś nieproszona myśl rozprasza mnie po drodze i robię sobie krótką przerwę. Trwa to tylko chwilę, odpędzam obraz jak muchę, rzucam okiem na ziemniaka i wracam do gry. Tak przez godzinkę lub dwie w zależności od gatunku kartofla pykam sobie umysłowe pajacyki, przysiady i wyciskam sztangielkami zza szyi aż mnie głowa zaczyna boleć. W ten moment znów wszystko zapominam i nie mogę sobie przypomnieć nawet koloru miski dzisiejszego śniadania, nie mówiąc o wczorajszym menu. Mimo stoperów na uszach słyszę tylko rytmiczne, szumne pulsowanie. Czasem strzępy słów z radiowęzła. Oddalam się od fabryki, wzbijam się w górę, widzę ją z lotu ptaka. Widzę całe miasteczko, zatokę, mosty, kamień. Jest zimno, schodzę niżej, przyglądam się budynkom, widzę zatopiony wrak. Dryfuję. Wracam do ziemniaków, zrelaksowany, wypoczęty. Powiększony, wzbogacony o zoom. Wszyscy wokół mnie ciągle robią to samo, nikomu nie chce się rozmawiać. Nikt oprócz mnie nie patrzy przed siebie, wszyscy mają spuszczone głowy. Mnie się nigdy nie chce się gadać, ale im się dziwię. Dzisiaj już wiem, że każdy z nich ma bardzo swój i bardzo dziwny świat, że ja tu nie jestem wyjątkiem, ba, uchodzę tu za jednego z tych, co to kurczowo trzymają się ziemi. Patrzę na ich beznamiętne twarze i w sumie to się nie dziwię. Ktoś z nich powiedział ostatnio, jak stwierdziłem, że tu w ciągu jednego dnia pracy można całe swoje życie przemyśleć, że on to już dawno przestał myśleć, teraz się zwyczajnie wyłącza. Tak jest lepiej, czas szybciej mija. Nie boli. Inaczej można zwariować. Nic bardziej mylnego. Spoglądam na zegar, jest 16:15, minęły ponad dwie godziny. Myślę – daleko wybiegłem od śniadania. Myślę – brak mi dyscypliny. Myślę – co pomyślane zostało odnotowane. Za ścianą czekają moje stalowe dźwigary, a ja tu wałkując dzieciństwo na wszystkie strony, wysiłkiem graniczącym z fizycznym bólem, próbuję odtworzyć marzenia pięcioletniego chłopca. To wszystko czego teraz pragnę. Zapisuję to zdanie na niewidzialnej kartce i chowam do dolnej szuflady po lewej stronie biurka stojącego pomiędzy dźwigarami. Wracam do kartofli. W ten sposób zaprowadzam tu porządek. Inaczej, jak powiadają można by tu oszaleć. Zamiast widzieć, wypowiadam i słyszę słowa. Umarłbym z rozpaczy po pierwszym miesiącu, gdyby znikały. Nie znikają ponieważ tak naprawdę się nie ukazują. Zapisuję je, a raczej odnotowuję i chowam w szufladach biurka, którego nie sposób dotknąć jak klamki. Dla człowieka, jak ja nie ma nic istotniejszego niż to składane biurko. Nie istnieje nic ponad pamięć, a ja w istocie wykonuję pracę biurową. Tu ożywiam młodość, czasy studenckie, pierwsze zakochanie, korytarze, toalety w podstawówce, pierwszy bal przebierańców, dzień w którym dziadek odkręcił mi boczne kółka. Moja praca sprowadza się w gruncie rzeczy do skatalogowania kilku kolorowych obrazków, kilku łzawych opowieści i ckliwych frazesów, które doklejam do życia jak czarno-białe prasowanki kupione na e-Bayu. Bzdura. Przeszłość służy tu tylko, jak skoczkowi służy sala gimnastyczna. To nie olimpiada, a mimowolna, nie zakłócająca zasadniczego toku myśli kartoflanka. Myśli, które z dnia na dzień zaczynają lekko wypływać przeradzając się w jeszcze lżejsze słowa. A słowa kiełkują, poddają się, nabierają barw i zaganiane są do szuflad. Uświadamiam sobie, że za 15 min przerwa, dwie i pół godziny minęły jak z bicza strzelił i dopiero teraz pojmuję dosadność tych biczów. Uświadamiam sobie również, że całkiem niewielkim wysiłkiem wprowadzony zostałem na ten czas w coś na kształt mini-mistycznego błogostanu. Patrzę na moich współbratymców i zadaję sobie pytanie – czyż nie dobija się koni? I odpowiadam – nie, jeśli są tak miło naćpane. Biorę pierwsze z brzegu zasłyszane zdanie, czy sam zagaduję kogoś, nie istotne - pobudka Wojtek.Co to za mina? Ciesz się, że nie musisz dźwigać tych skrzynek. Wojtek, czterdziestoletni taksówkarz z Edynburga uśmiecha się szczerząc pomarańczowe zęby. - To robota głupiego, ale lubię ją. – Odpowiada. Wszyscy ją lubimy – podchwytuję temat w zamyśle. Nie odpowiadam Wojtkowi. Zapisuję pierwsze zdanie – powiadają, że to robota głupiego. Oj nie, mówię – nie, to robota mądrego.

Hipnoza jest jedną z kontrowersyjnych metod stosowanych między innymi w psychoterapii. Jej arkanów uczą się studenci na pierwszym roku medycyny, a filmiki instruktarzowe, nagrania z wykładów najznamienitszych profesorów w tej dziedzinie, często z udziałem publiczności można znaleźć na YouTube. http://www.youtube.com/watch?v=idVFe04OVwk&feature=related

Od dawna nie jest tajemnicą, że techniki stosowane w hipnozie zaadoptowane zostały na własny użytek przez wielkie korporacje. I za to – teraz wszyscy razem, głośno, cała linka – bogu niech będą dzięki.